Ειναι παράξενη αυτή η πόλη...

Περπατάω στον δρόμο χωρίς κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Κάποιοι που θέλουν να λέγονται ανθρωποι περνάνε απο δίπλα μου βιαστικά, με σκουντάνε, βλέπεις την παράνοια στο πρόσωπο τους, βλέπεις την θλίψη στα μάτια τους. Σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους βλέπεις την έλλειψη ζωής. Οχι κύριε δεν θέλω την ψευτικη ιστορία σου, οχι δεν θέλω να αγοράσω τα προιόντα που πουλάς, συγνώμη κύριε που σου έκλεισα τον δρόμο για την καθημερίνη σου μιζέρια. Ει κύριε! σε σενα μιλάω. Ναι σε σενα με τον χαρτοφύλακα και την γραβάτα, που τρέχεις σαν ένα κουρδιστό παιχνιδάκι που έπαιζα μικρή. Που κοιτάς μόνο κάτω και σκέφτεσαι κάθε μερα τα ίδια πράμγατα, έχεις τις ίδιες ανησυχίες , τους ίδιους φόβους. Λοιπον ακουσε με λιγο κύριε. Κάνεις κάθε μέρα τον ίδιο ακριβώς δρόμο με τα ίδια ακριβώς ρούχα και την ίδια ακριβώς έκφραση στο προσωπο. Εχεις κοιτάξει ποτέ προς τον ήλιο? Εχεις αναρωτηθεί ποτέ τι κρύβεται πίσω απο αυτά τα γκρίζα κτήρια, πίσω απο τους τοίχους του γραφείου σου, πίσω απο την οθόνη της τηλεόρασης σου? Μια πολη ζωντανη, χωρίς ζωή. Που πήγαν οι άνθρωποι? Που πήγε η αγάπη για ζωη? Που αφήσατε τις ζωές σας????

Αποσπασμα απο το V for Vendeta (το κομικ)

Παλια δικαστήρια. (Ο V μιλάει στο άγαλμα της δικαιοσύνης, το οποιο εχει την μορφη γυναικας, παρόμοιο με το αγλαμα της Ελευθεριας της Νέας Υόρκης)

Ακολουθει ο εξης αγαπημενος μου, μονολογος (πάντα επίκαιρος) :

" Γειά σου, αγαπητή κυρία. Δεν είναι μια υπέροχη βραδιά; Συγνώμη για την ενόχληση. Ίσως ετοιμαζόσουν για καμιά βόλτα ή απλώς απολάμβανες την θέα. Όπως και να 'χει σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε εμείς οι δύο. Αααχ, ξεχνάω ότι δεν μας έχουν συστήσει όπως θα έπρεπε. Εγω δεν έχω όνομα. Μπορείς να με λες V. Κα Δικαιοσύνη απο εδώ ο V, V απο εδω η κυρία δικαιοσύνη.Γεια σας κυρία δικαιοσύνη.Συστηθήκαμε λοιπόν. Στην πραγματικότητα ήμουν θαυμαστής σου για πολύ καιρό. Ω! Ξέρω τι σκέφτεσαι.."το καημενο το αγορι, ειναι ξετρελαμένο μαζί μου. Ενα νεανικό ξεμυάλισμα" Ζητώ συγνώμη κυρία Δικαιοσύνη αλλά δεν είναι έτσι. Σε θαυμαζα για πολύ καιρό αν και απο μακριά Όταν ήμουν παιδι σε κοιτούσα επίμονα απο τα χαμηλά. Ελεγα του πατέρα μου "ποια είναι αυτή η κυρία?" και απαντούσε "είναι η κα Δικαιοσύνη" και έλεγα "δεν είναι πολύ όμορφη?". Παρακαλώ μην θεωρήσεις ότι ήταν απλά σωματικό. Ξέρω πως δεν είσαι τέτοιο κορίτσι. Σε αγαπούσα ως άνθρωπο, ως ιδανικό. Αυτό όμως ήταν καιρό πριν. Γιατί σήμερα φοβάμαι πως υπάρχει άλλη. "τι? ντροπή σου V! Με πρόσδωσες για μια πόρνη, ένα ματαιόδοξο και στρυφνό γύναιο με βαμμένα χείλη και πονηρό χαμόγελο; " Εγώ κυρία; Διαφωνώ! Γιατί ήταν η δική σου απιστία που με έσπρωξε στην αγγαλιά της. Α χα! σε αιφνιδίασε αυτό σωστά? σκεφτηκες ότι δεν γνώριζα το παραστράτημά σου, εγώ όμως ξέρω τα πάντα! Ειληκρίνα δεν ήταν για μένα έκπληξη όταν το έμαθα . Πάντα σου άρεσαν οι αντρες με στολή. "στολή; μα δεν έχω ιδέα τι εννοείς. Δεν υπήρξε αλλος V, ήσουν ο μόνος" Ψεύτρα! Αρνείσαι πως σε κάνει ότι θέλει με τα περιβραχιόνια και τις μπότες του; Τι τρέχει; καταπιες την γλώσσα σου; το περίμενα. Μάλιστα. Τώρα πια ξεσκεπάστηκες. Δεν εισαι πλέον η δικαιοσύνη μου. Είσαι η δική του δικαιοσύνη. Πλάγιασες με αλλον. Κι εγώ σου ανταπέδωσα στα ίσια. Κλαις! Ξεροκταπίνεις! Ρωτάς: "ποια είναι V; Πως την λένε; ". Την λένε Αναρχία και μου έμαθε περισσότερα ως ερωμένη από όσα εσύ! Αυτή μου έμαθε ότι η δικαιοσύνη δεν έχει νόημα χωρίς την ελευθερίας. Είναι έντιμη. Δεν δίνει υποσχέσεις, άρα δεν αθετεί καμία. Αντίθερα με εσένα εταίρα. Αναρωτιόμουν γιατι ποτε δεν με κοιτούσες στα μάτια. Τώρα ξέρω."

Αγαπητοι κυριοι υπουργοι, αγαπητοι κύριοι δημοσιογράφοι

κύριοι της κάλπικης ενημέρωσης και της πλαστής εικόνας,

Βγαίνετε και λέτε για το πλιάτσικο που συμβαίνει στα πολυκαταστήματα. ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ?

Λοιπόν δεν με νοιάζει αν ένας αλλοδαπός πάρει 5 λάπτοπ και τα πουλήσει για να φάει, απ' τη στιγμή που δεν μπορούν να ζήσουν σαν άνθρωποι σ' αυτη τη χώρα

Βγαίνετε και λέτε για άμυνα. ΠΟΣΗ ΑΜΥΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΚΡΑΝΟΣ, ΑΣΠΙΔΑ, ΟΠΛΟ, ΓΚΛΟΜΠ, ΑΡΒΥΛΕΣ, ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ?

Ποιος έχει ανάγκη για άμυνα λοιπόν?

Βγαίνετε και λέτε για 200 καμένα μαγαζιά, ψάχνετε τους ενόχους και δίνεται αποζημιώσεις. ΓΙΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΜΕΝΑ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΔΑΣΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ? ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΑΤΕ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ? ΨΑΞΑΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ? κάηκαν τόσα σπίτια, καταστράφηκαν τόσες οικογένειες για να χτιστούν επιχειρήσεις. Και ο κόσμος αντί να τα βάζει με αυτούς, τα βάζει με εκείνους που καίνε τις επιχειρήσεις.

Δεν με νοιάζει λοιπόν για τα 200 καμένα μαγαζιά. Με νοιαζει για τα χιλιάδες στρέμματα δάσους που κανείς δεν κατηγορήθηκε! Μήπως όμως και κάποια απο τα καμένα μαγαζιά τα κάψατε εσείς? Για ψάξτε λίγο στα αστυνομικά σας τμήματα

Βγαίνετε και λέτε ότι τις ζημίες θα τις πληρώσω από την τσέπη μου. ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΡΩΤΕ, ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΣΑΣ, ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ??

Δεν με νοιαζει λοιπόν αν πληρώσω το ελάχιστο ποσό που απαιτείται για να αγοράσετε καινούριο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν είναι ούτε το 1/100 απο τα λεφτά που μου έχετε φάει τόσα χρόνια.

Βγαίνετε και λέτε για αγανακτισμένους καταστηματάρχες απο τις ζημιές που προκλήθηκαν. ΟΙ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ!

Κανονικά με το κράτος έπρεπε να είναι αγανακτισμένοι

Και παρότι έχετε το θράσος να λέτε όλα αυτά η σιωπή κυριαρχεί. η σιωπή κυριαρχεί:

όταν πυροβολούν στον αέρα

όταν χτυπάνε μαθητές

όταν αθωώνονται οι δολοφόνοι

όταν ξυλοκοπούνται μετανάστες

όταν διαστρεβλώνεται η αλήθεια

όταν σκοτώνεται ένα 15χρονο παιδί

Δεν με νοιάζουν τα καμένα μαγαζιά, οι ασφαλιστικές τους και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Δεν με νοιαζει αν ανάβεται κεράκια σε πλατείες και αν προσφέρετε...δάνεια (!) στον κόσμο. Με νοιαζει που μπορείτε και κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια, με νοιάζει που οι δολοφόνοι μένουν ατιμώρητοι, με νοιάζει που συνεχίζουν να πυροβολούν και να χτυπούν, με νοιάζει που ο Αλέξης πέθανε....

Κι ο δολοφόνος δεν είναι ένας! Είστε εσείς! Εσείς που εκμεταλλεύεστε έναν θάνατο για τα πολιτικά σας συμφέροντα, εσείς που διαστρεβλώνετε τα γεγονότα, αλλά και όλοι αυτοί που πιστεύουν την διαστρεβλωμένη αλήθεια από τους καναπέδες τους. Είναι οι προβοκάτορες, οι δημοσιογράφοι, οι δικηγόροι, οι πολιτικοί, οι αστυνομικοί, οι απαθείς πολίτες.

Ντροπή σας!

Και να θυμάστε κύριοι....και οι πέτρες μπορούν να εξοστρακιστούν.....