Το θέμα είναι να αντισταθείς...στο μυαλό, στη συνείδηση. Το θέμα είναι να μείνεις άθικτος, ανεπηρέαστος. Να μην σε παρασύρει αυτό το αποχαυνωμένο ρεύμα της μάζας. Να μην λησμονήσεις όλα αυτά που πίστευες τόσο καιρό και πάνω από όλα να μην σταματήσεις να βρίσκεις την αλήθεια στη λογική, τη δική σου λογική. Να μην σε πείσουν. Να μην σε διαφθείρουν. Να μην σε αλλάξουν.
 Σε καιρούς δύσκολους σαν κι αυτούς αυτό είναι το πιο σημαντικό. Σε καιρούς σαν κι αυτούς ο κόσμος γίνεται ευάλωτος, εύπιστος, καθοδηγούμενος σαν μικρό παιδί. Σε καιρούς σαν κι αυτούς ο κόσμος γίνεται όλος μια ενιαία μάζα που ζητάει μόνο δύο πράγματα:  Έναν υπαίτιο και έναν σωτήρα. Κινείται στα τυφλά με μια μανιώδης ανάγκη για εκδίκηση  και μια άλλη για σωτηρία. Οι εχθροί τους γίνονται ξαφνικά σωτήρες και η μάζα τους ακολουθεί πιστά. Οι άνθρωποι-πρόβατα γίνονται άνθρωποι-αγρίμια έτοιμοι να κατασπαράξουν με μανία οτιδήποτε μπορεί να ευθύνεται για την κατάσταση αυτή. Οι συνειδήσεις αλλάζουν, η ανθρώπινη αλληλεγγύη χάνεται, όλα κυριεύονται από την ανάγκη της επιβίωσης και της απόδοσης δικαιοσύνης. Το παράλογο κυριαρχεί σε κάθε πρόταση. Ο φόβος παίρνει άλλες διαστάσεις, γίνεται ένας απροσδιόριστος φόβος για τα πάντα. Η μάζα έχει πειστεί. Πλέον δεν κοιτάει το δέντρο αντί για το δάσος. Μετά την πυρκαγιά πιστεύει ότι έφταιγε το δάσος που ήταν εκεί.

Summer in the city

Το να περνάς το καλοκαίρι σου σε μια μεγάλη πόλη (όσο μεγάλη μπορεί να θεωρηθεί η Αθήνα) είναι περίεργο. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πάρα πολύ άσχημο: ζέστη, γκρίζα κτήρια, κλειστά μαγαζιά. Εκ δεύτερης και τρίτης και πολλών όψεων μετά όμως, αρχίζεις να βρίσκεις μικρά μικρά παραθυράκια ομορφιάς στην όλη υπόθεση. Ένα αυγουστιάτικο απόγευμα λοιπόν, περπατώντας σε ένα γκρι πεζοδρόμιο που έχει γίνει πουά από τις κολλημένες τσίχλες και ανά κάποια μέτρα αναδίδει μια σιχαμερή μυρωδιά αεροζόλ από τις αποτυχημένες προσπάθειες του δήμου να σκοτώσει το πιο ανθεκτικό έντομο του πλανήτη, συνειδητοποίησα πόσο όμορφη μπορεί να γίνει μια πόλη (ακόμη και σε αυτή την κατάσταση) όταν λείπουν οι ρομποτικά μανιασμένοι κάτοικοί της. Ξαφνικά από μια πόλη γεμάτη νεύρα, κόρνες, φωνές εκνευρισμό να ξεχειλίζει από κάθε της ρωγμή, μετατρέπεται σε μια πόλη ήρεμη, ήσυχη, γεμάτη ευγένεια. Οι δρόμοι σου χαμογελάνε άδειοι και σε αφήνουν να παρατηρήσεις προσεκτικά το μέγεθος τους (είναι όντως μεγάλοι) , σου λένε "διέσχισε με όποτε γουστάρεις, δεν θα ακούσεις καμία κόρνα" .Συνειδητοποιείς τελικά πόσο κοντινές και εύκολες είναι οι αποστάσεις με το αυτοκίνητό σου, αποστάσεις που κανονικά τις έκανες σε x-πλάσιο χρόνο (όπου x > 3) και πόσο εύκολο είναι το παρκάρισμα. 

Οι ουρές, αυτές οι εκνευριστικές ουρές αναμονής που βασανίζουν το ανθρώπινο είδος χρόνια τώρα εξαφανίζονται. Ευτυχώς όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν άρον άρον την πόλη, παίρνουν μαζί εκτός από τα νεύρα τις φωνές  και τις κόρνες τους, τις ατελείωτες ουρές που δημιουργούν.

Έτσι λοιπόν, αυτή η αίσθηση ηρεμίας, αυτή η εξοικονόμηση χαμένου χρόνου και ψυχικού εκνευρισμού από την κίνηση, τις φωνές, τις (καταραμένες) ουρές του πλήθους, αυτή η περίεργη αύρα που αποπνέει μια άδεια μεγαλούπολη, σε κάνουν να την δεις από άλλο μάτι. Την κάνουν να φαίνεται λιγότερο γκρίζα, λιγότερο αποπνικτική, λιγότερο καταπιεστική και βιαστική. Και δεν είναι ότι αλλάζει η πόλη. Τα μεγάλα γκρι κτήρια είναι εκεί, τα κατεστραμμένα στενά πεζοδρόμια δεν φεύγουν διακοπές, οι άστεγοι είναι στα ίδια μέρη. Οι κάτοικοι όμως δεν είναι εκεί. Αυτοί οι μουντοί, σκυθρωποί, μονίμως βιαστικοί και μονίμως εκνευρισμένοι κάτοικοι δεν είναι εκεί. Λείπει το άγχος του, τα νεύρα τους, οι απλανείς καταθλιπτικές ματιές τους, οι ρομποτικές κινήσεις τους. Η πόλη καθαρίζει, ακόμα κι αν οι οικογένειες κατσαρίδων σουλατσάρουν ανέμελες κάθε βράδυ, σαν τουρίστες σε πολυσύχναστο δρόμο νησιού. 

Γι' αυτό λοιπόν, όσοι λένε ότι η Αθήνα είναι καταθλιπτική το καλοκαίρι με βρίσκουν αντίθετη. Για μένα η Αθήνα είναι πολύ πιο καταθλιπτική μια τυχαία χειμωνιάτικη Δευτέρα, παρά τον δεκαπενταύγουστο. 

Αντιθέτως, τα καλοκαιρινά θέρετρα που γεμίζουν με τους προαναφερθέντες κατοίκους , που ξεχειλίζουν από κόσμο ο οποίος προσπαθεί να ξεδώσει κάπου την καθημερινή συσσωρευμένη μιζέρια του χειμώνα, που ξαφνικά οι θάλασσές τους μολύνονται με το άγχος, το στρες, τις φωνές και τα νεύρα που κουβαλάνε μαζί τους οι παραθεριστές τους, αυτά τα καλοκαιρινά θέρετρα είναι πολύ χειρότερα από την άδεια μεγαλούπολη. Εξαναγκασμένο μπάνιο σε βρώμικες, ζεστές και κατουρημένες παραλίες, εξαναγκασμένη διασκέδαση σε γεμάτα επαρχιακά μπαράκια, κίνηση, ουρές, εκνευρισμός.

 Χίλιες φορές πουά πεζοδρόμια πιτσιλισμένα από τα νερά ανοιχτών air-condition!

Υπάρχει αγάπη

Ποια η διαφορά του έρωτα με την αγάπη???

Ο έρωτας συνοδεύεται με οποιοδήποτε ρήμα.
Η αγάπη με ένα μόνο.

Ο έρωτας γεννιέται, μεγαλώνει, εξασθενεί, αγοράζεται, πουλιέται, φουντώνει, πληγώνει, ομορφαίνει, ξεχνιέται, βασανίζει, γιατρεύει, τυφλώνει, αποσπά, μοιράζεται, ξεπερνιέται, φοβάται, τολμά, παριστάνεται, περιγράφεται, προσποιείται, τραγουδιέται, τρελαίνει, νικά, κρύβεται, εξελίσσεται, πνίγει, αλλάζει, κουράζεται, ωριμάζει, ελευθερώνει, πεθαίνει.

Η αγάπη ΥΠΑΡΧΕΙ.

βραδυνο ζαπινγκ

3 ηωρα βράδυ μιας καθημερινής. Ενα γρήγορο ζαπινγκ στην τηλεόραση είχε ως αποτέλεσμα τον ακόλουθo καταιγισμό πολύτιμων πληροφοριών:

-"Που κυκλοφόρησε το 1920 στο Παρίσι. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς το Milocevich..." Μαλλον δεν εχω και πολυ όρεξη να ακουσω για τον κυριο milocevich και τους υπολογισμούς του εκεινη την ωρα.καποια αλλη φορα..

-"Τι βαζεις με το νου σου κρυφά απ'τους δικούς σου, κι η σκύλα η πεθερά σου, θέλει μαχαίρωμα, μες στο ξημέρωμα" Δεν λέω, ενδιαφέροντες στίχοι, όμως είναι λίγο αργά για κρητικές μαντινάδες και κρητικοντυμένους τυπους να χορεύουν σε ενα στούντιο.

-"Είμαι σε πολυ δύσκολη θέση Αθηνά. Εχουν γίνει διάφορα...τουρουορουρουορουουυυυυ" Οχι πάλι αυτή η θλιβερη-συγκηνιτική μουσική των ελληνικών σιριαλ. Πλεον μπορεις να καταλαβεις την πλοκή απο την μουσική υποκρουση. Ας αφήσουμε και την Αθηνά στα προβλήματά της.

-"You can lose weight while watching tv with the new technology. What are you waiting for?" Δεν με ενδιαφέρει να χασω κιλά βλέποντας τηλεόραση, ούτε να βλέπω γυμνασμένους τύπους να περιγράφουν πως η επαναστατική ζώνη αδυνατίσματος σε κάνει να χάσεις κιλά και να γινεις σαν κι αυτούς.

-"Θα τις βάλουμε στο σουρωτήρι, θα τις αλατίσουμε. κόβουμε και τα κρεμύδια. Λοιπόν τι κάνουμε τώρα Λίλη?" Είναι λίγο αργά για εκπομπή μαγειρικής Λίλη, δεν νομίζεις?

-"Bert, go !( χαχαχαχα ψευτικα γελια αμερικανικης σειρας σε καθε ατακα!). Hey dad! Punch down (χαχαχαχα) This sucks (χαχχαχα). Συγνώμη αλλα δεν μου φαίνεται καθόλου αστείο, και αυτός ο εξαναγκασμός με τα playback γέλια, μόνο γελια δεν μου προκαλεί.

-"Οπου και να πας, θα σ'ακολουθώ σαν σκια σε ζηταώωωω" Το βιντεοκλιπ ειναι ακόμα πιο mainstream και κιτς απο τους στίχους. Ωραια αυτη η μεταμεσονύκτια  εκπομπη μουσικης, αλλα μονο αν εχεις παρέα να σχολιάζεις τον κάθε προτότυπο στίχο.

-"The red team won 2000 dolars. Red team 500 dolars question. What mamal flies?" Μια νυχτερίδα κοστίζει 500 δολαρια. Ποιος θα το περιμενε αυτο! Κι ομως η κοκκινη ομαδα εκανε λαθος...

-"Ο θείος της ο βασιλιάς της Ελλάδας, ο πατέρας της ο τσάρος της Ρωσίας. Η μεγάλη δούκισα όλγα είχε συγκένεια εξαίματος σχεδόν με κάθε μεγάλο βασιλικό οίκο..." Κοιτα να δεις η μεγαλη δούκισα όλγα....Ποια ειναι αυτη ?

-"Ο john σκεφτεται ποιο φύλλο να ρήξει. Βλέπουμε τα φύλλα του George απο το γυάλινο τραπέζι, που για 2η χρονιά συμμετέχει στο τουρνουά" Ποτέ δεν κατάλαβα την υπαρξη τηλεοπτικού πρωταθλήματος ποκερ...Για να υπαρχει ομως, σιγουρα καποιοι το παρακολουθούν.

-"Τηλεφώνισε μου. Νιώθω μοναξιά. Θες να μου κρατήσεις παρέα για απόψε?" Είμαι σίγουρη οτι στην αλλη ακρη της γραμμής βρισκέται μια τελείως διαφορετική κοπέλα, απο αυτή την ημιντυμένη ξανθιά που χορεύει στην οθόνη της τηλεόρασης μου.

Μάλλον το κόκκινο κουμπάκι του on/off είναι η καλύτερη η επιλογή για την ώρα. Καληνύχτα.

Καψτε τις θλιμενες σας μασκες !!!!!

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την ικανοποίηση που προκαλεί στον κόσμο η θλίψη και η δυστυχία, αλλα ακόμα περισσότερο δεν μπορω να καταλάβω αυτούς που την χρηισμοποιύν για προσωπικό κέρδος ή προβολή.

Μιλάω για περιπτώσεις, όπως το τελευταίο γεγονός με τους 3 ανθρώπους που χάθηκαν την περασμενη βδομάδα στην πορεία, ή για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου τον Δεκεμβριο του 2008. Χάνεται μια ανθρώπινη ζωη, και βλέπεις ξαφνικα, του θηρευτές της ανθρώπινης θλίψης, να βγαίνουν στα παραθυρα των τηλεοράσεων ο ενας μετα τον αλλον, συναγωνιζόμενοι για το ποιος θα κανει το καλυτερο ρεπορταζ, για το ποιος θα βαλει την πιο θλιβερη μουσικη, για το ποιος θα βγαλει περισσότερα προσώπικα στοιχεια των ανθρώπων αυτων, για το ποιος θα κανει μεγαλύτερα νούμερα. Φοράνε την μάσκα του τάχα μου συγκλονισμένου και συμπάσχοντα ανθρώπου και μολις τελειώσει η εκπομπή την βγάζουν και αποκαλύπτουν το τεραστιο χαμογελο τους και την χαρα που βρήκαν ψωμί να αλέσουν για τις επόμενες ημερες. Ποση υποκρίσια ποιά? Δεν υπάρχει δείγμα ανθρωπιας ? δείγμα σεβασμού στους ανθρώπους που χάθηκαν?

Κι επειτα, τα χιλιάδες groupakia στο facebook για τους νεκρους αυτούς ανθρώπους. "Στην μνημη των χαμενων ανθρωπων" "Καταδικάζουμε την ενεργεια αυτη" "Αντιο στα παιδια που χαθηκαν στην τραπεζα" Μπραβο! Συγχαρητιρια για την μεγαλοψυχια σου και τον ανθρωπισμο σου. Γινε μέλος με ένα κλικ σαυτα τα γκρουπ και δήλωσε την θλίψη σου ή την αντιδραση σου και μετα γύρνα στην καθημερινη σου μιζερια.Τελειωσες με το καθικον σου σαν ανθρωπος. Μπραβο σας! Απορώ πως νιωθουν για ολα αυτα οι οικογενειες των ανθρώπων αυτών.

Κι ολα αυτα τα βιντεο με φωτογραφιες του χαμενου Αλεξη με ενα σωρο κλαψαριακα κομμάτια να παιζουν απο πίσω και απο μπροστα λεζάντες "Αντιο Αλεξη" (Γιατι γεμισε το youtube εκατονταδες τετοιου τυπουβιντεο τοτε? Συναγωνιζόσασταν ποιος θα εχει τα πιο πολλα views ??!!??)και τα θλιμένα κείμενα του στυλ :"Γραμμα σε ενα παιδι που δεν γενηθηκε ποτέ". Ολοι εσεις που τα κανετε αυτα, μετα απλώς κλείνετε το pc και πατε για καφε ξεχνώντας τα παντα. (Θα το ξαναθυμηθειτε βεβαια οταν ανοιξετε το pc Και πατε να δειτε τα view σας και τα comment σας). Λιγο σεβασμο στην ανθρωπινη ζωη!

Σταματίστε επιτέλους να φοράτε τα θλιμένα προσωπία σας , να το παιζεται ταχα μου θλιμενοι και συγκλονισμενοι μονο και μονο για να φτιαξετε ενα ηλιθιο γκρουπ ή ενα βιντεο. ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Ο Άνθρωπος που πραγματικά λυπάται, δεν έχει την δύναμη και το κουράγιο να φτιαξει βιντεο και γκρουπακια ή να κανει ρεπορταζ.

Ο Άνθρωπος που πραγματικα αγανακτει δεν γίνεται μέλος στο facebook αλλα κατεβαίνει στον δρόμο και αντιμετωπιζει την κατασταση απο μεσα.

Γιαυτο ΣΤΑΜΑΤΙΣΤΕ ΠΙΑ ΜΕ ΤΑ ΘΛΙΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΒΙΝΤΕΟ, ΓΚΡΟΥΠ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ.!! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ , ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΜΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ !! ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΑΥΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Ειναι παράξενη αυτή η πόλη...

Περπατάω στον δρόμο χωρίς κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Κάποιοι που θέλουν να λέγονται ανθρωποι περνάνε απο δίπλα μου βιαστικά, με σκουντάνε, βλέπεις την παράνοια στο πρόσωπο τους, βλέπεις την θλίψη στα μάτια τους. Σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους βλέπεις την έλλειψη ζωής. Οχι κύριε δεν θέλω την ψευτικη ιστορία σου, οχι δεν θέλω να αγοράσω τα προιόντα που πουλάς, συγνώμη κύριε που σου έκλεισα τον δρόμο για την καθημερίνη σου μιζέρια. Ει κύριε! σε σενα μιλάω. Ναι σε σενα με τον χαρτοφύλακα και την γραβάτα, που τρέχεις σαν ένα κουρδιστό παιχνιδάκι που έπαιζα μικρή. Που κοιτάς μόνο κάτω και σκέφτεσαι κάθε μερα τα ίδια πράμγατα, έχεις τις ίδιες ανησυχίες , τους ίδιους φόβους. Λοιπον ακουσε με λιγο κύριε. Κάνεις κάθε μέρα τον ίδιο ακριβώς δρόμο με τα ίδια ακριβώς ρούχα και την ίδια ακριβώς έκφραση στο προσωπο. Εχεις κοιτάξει ποτέ προς τον ήλιο? Εχεις αναρωτηθεί ποτέ τι κρύβεται πίσω απο αυτά τα γκρίζα κτήρια, πίσω απο τους τοίχους του γραφείου σου, πίσω απο την οθόνη της τηλεόρασης σου? Μια πολη ζωντανη, χωρίς ζωή. Που πήγαν οι άνθρωποι? Που πήγε η αγάπη για ζωη? Που αφήσατε τις ζωές σας????

Αγαπητοι κυριοι υπουργοι, αγαπητοι κύριοι δημοσιογράφοι

κύριοι της κάλπικης ενημέρωσης και της πλαστής εικόνας,

Βγαίνετε και λέτε για το πλιάτσικο που συμβαίνει στα πολυκαταστήματα. ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ?

Λοιπόν δεν με νοιάζει αν ένας αλλοδαπός πάρει 5 λάπτοπ και τα πουλήσει για να φάει, απ' τη στιγμή που δεν μπορούν να ζήσουν σαν άνθρωποι σ' αυτη τη χώρα

Βγαίνετε και λέτε για άμυνα. ΠΟΣΗ ΑΜΥΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΚΡΑΝΟΣ, ΑΣΠΙΔΑ, ΟΠΛΟ, ΓΚΛΟΜΠ, ΑΡΒΥΛΕΣ, ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ?

Ποιος έχει ανάγκη για άμυνα λοιπόν?

Βγαίνετε και λέτε για 200 καμένα μαγαζιά, ψάχνετε τους ενόχους και δίνεται αποζημιώσεις. ΓΙΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΜΕΝΑ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΔΑΣΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ? ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΑΤΕ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ? ΨΑΞΑΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ? κάηκαν τόσα σπίτια, καταστράφηκαν τόσες οικογένειες για να χτιστούν επιχειρήσεις. Και ο κόσμος αντί να τα βάζει με αυτούς, τα βάζει με εκείνους που καίνε τις επιχειρήσεις.

Δεν με νοιάζει λοιπόν για τα 200 καμένα μαγαζιά. Με νοιαζει για τα χιλιάδες στρέμματα δάσους που κανείς δεν κατηγορήθηκε! Μήπως όμως και κάποια απο τα καμένα μαγαζιά τα κάψατε εσείς? Για ψάξτε λίγο στα αστυνομικά σας τμήματα

Βγαίνετε και λέτε ότι τις ζημίες θα τις πληρώσω από την τσέπη μου. ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΡΩΤΕ, ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΣΑΣ, ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ??

Δεν με νοιαζει λοιπόν αν πληρώσω το ελάχιστο ποσό που απαιτείται για να αγοράσετε καινούριο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν είναι ούτε το 1/100 απο τα λεφτά που μου έχετε φάει τόσα χρόνια.

Βγαίνετε και λέτε για αγανακτισμένους καταστηματάρχες απο τις ζημιές που προκλήθηκαν. ΟΙ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ!

Κανονικά με το κράτος έπρεπε να είναι αγανακτισμένοι

Και παρότι έχετε το θράσος να λέτε όλα αυτά η σιωπή κυριαρχεί. η σιωπή κυριαρχεί:

όταν πυροβολούν στον αέρα

όταν χτυπάνε μαθητές

όταν αθωώνονται οι δολοφόνοι

όταν ξυλοκοπούνται μετανάστες

όταν διαστρεβλώνεται η αλήθεια

όταν σκοτώνεται ένα 15χρονο παιδί

Δεν με νοιάζουν τα καμένα μαγαζιά, οι ασφαλιστικές τους και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Δεν με νοιαζει αν ανάβεται κεράκια σε πλατείες και αν προσφέρετε...δάνεια (!) στον κόσμο. Με νοιαζει που μπορείτε και κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια, με νοιάζει που οι δολοφόνοι μένουν ατιμώρητοι, με νοιάζει που συνεχίζουν να πυροβολούν και να χτυπούν, με νοιάζει που ο Αλέξης πέθανε....

Κι ο δολοφόνος δεν είναι ένας! Είστε εσείς! Εσείς που εκμεταλλεύεστε έναν θάνατο για τα πολιτικά σας συμφέροντα, εσείς που διαστρεβλώνετε τα γεγονότα, αλλά και όλοι αυτοί που πιστεύουν την διαστρεβλωμένη αλήθεια από τους καναπέδες τους. Είναι οι προβοκάτορες, οι δημοσιογράφοι, οι δικηγόροι, οι πολιτικοί, οι αστυνομικοί, οι απαθείς πολίτες.

Ντροπή σας!

Και να θυμάστε κύριοι....και οι πέτρες μπορούν να εξοστρακιστούν.....

ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ

Δεν μιλάμε για μια δολοφονία. Μιλάμε για ένα πλήθος ανθρώπων που συμμετέχουν σαυτή!

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που εκμεταλεύονται τον θάνατο ενός 15χρονου παιδιού για την προβολή των κομματικών τους συμφερόντων

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που ενδιαφέρονται περισσότερο για την ύλη παρά για τον συνάνθρωπο

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που συνεχίζουν να πυροβολούν στον αερα

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν θα γιορτάσουν όμορφα και ήσυχα τα χριστούγενα τους

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς διαστρεβλώνουν την αλήθεια

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που πιστεύουν την διαστρεβλωμένη αλήθεια απο τους καναπέδες τους

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που πιστεύουν για οποιονδήποτε λόγο ότι σε κάποιον άνθρωπο (πόσο μαλλον σε ένα 15χρονο παιδι) αξίζει ο θάνατος

ΝΤΡΟΠΗ στην ψεύτικη θλίψη, στα ψεύτικα τριαντάφυλλα, και στα τάχα θλιμένα βίντεο με υποκρουση κατσιμιχαίων/παπακωνσταντίνου κλπ

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που προσπαθούν να αθωώσουν έναν δολοφόνο

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που κάθονται στην καρέκλα του γραφείου τους και τσακώνονται μέσα σε ενα φόρουμ λέγοντας αερολογίες, ενώ έξω κινδυνεύουν τα παιδιά τους

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ανεβάσουν τα νούμερα του καναλιού τους

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΤΟΝ ΦΟΝΟ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!

Μερικές φορές κάνω κάποιες σκέψεις...
Σκέφτομαι έναν κόσμο λίγο διαφορετικό......Που δεν θα υπάρχει κανένας ανώτερος, κανένας αρχηγός...Κανένας πλούσιος και κανένας φτωχός...Κανένας πιο σεβαστός από τον άλλον...Λίγο μονότονο ε?

Ύστερα σκέφτομαι τον κόσμο σήμερα.... Σκέφτομαι αυτόν που έχει μια βίλα και κυκλοφορεί με μπράβους για να μην του επιτεθεί κανένας από αυτούς τους φτωχούς που ζουν στο στενό παρακάτω, σκέφτομαι αυτούς που αφήνουν παιδιά να πεθάνουν για να μήν ξοδέψουν περισσότερα χρήματα ώστε να αλλάξουν το εργοστάσιο τους να μην μολύνει τα νερά, σκέφτομαι αυτούς που μας προστατεύουν πουλώντας ναρκωτικά και χτυπώντας άστεγους, πρεζάκια, και άνεργους μετανάστες, σκέφτομαι αυτούς που σκοτώνουν στο όνομα της σημαίας, σκέφτομαι αυτούς που μας χαρίζουν την ελευθερία μας αλλά γεμίζουν παντού κάμερες με πρόφαση την ασφάλεια μας, σκέφτομαι αυτούς που μας "δανείζουν" χρήματα ζητώντας μετά τα διπλά.

Κι ύστερα σκέφτομαι... Να γκρεμίσω τη βίλα, να κάψω το εργοστάσιο, να πετάξω μια μετρα στους "προστάτες" μου, να κάψω τη σημαία και την κάμερα, να σπάσω την τράπεζα.

Όμως μετά θυμάμαι... πως αυτά που θέλω να κάνω τα κάνουν οι αλήτες, οι ακραίοι, οι περιθωριακοί, οι χουλιγκανς, οι φανατισμένοι...έτσι μου έχουν πεί... και πως αυτοί είναι ταραξίες, και τρομοκράτες και όχι σωστοί και έντιμοι πολίτες όπως εγώ και οι φίλοι μου. Και σίγουρα αυτοί που το είπαν έχουν δίκιο, γιατί φαίνονταν άνθρωποι μορφωμένοι, φορούσαν ακριβά κουστούμια και μιλούσαν πολύ ωραία...και ήταν και στην τηλεόραση... Αρα λοιπόν, μάλλον εγώ έκανα το λάθος. Ναι! Εκανα λάθος! Πάω τώρα να ανοίξω για λιγο την τηλεόραση και μετα να κοιμηθώ κι εγώ σαν έντιμος πολίτης. Κι αν ποτέ μου ξαναπεράσουν αυτές οι σκέψεις, θα τις διώξω αμέσως! Δεν θέλω να είμαι όλα αυτά τα άσχημα πράγματα που λένε.
Καληνυχτα...

Τι γυρεύεις εσύ μεσα στην νύχτα των άλλων?? (Για τον αγγελακα....)

Ο Αγγελάκας ήταν αυτός που θαύμαζα περισσότερο. Ήταν αυτός που θα ήθελα να είναι πατερας μου, θείος μου, δάσκαλός μου. Ήταν αυτός που πίστευα ότι μπορούσα να κάτσω μαζί του με τις ώρες να συζητάω και κυρίως αυτός που με γέμιζε ελπίδα, ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Θαύμαζα την μουσική και τους στίχους του Μέσα στα τραγούδια του έβρισκα τον εαυτό μου, τους προβλημματισμούς μου, τις ιδέες μου. Ήταν ο άνθρωπος που ήθελα περισσότερο απο οποιονδήποτε αλλον, να γνωρίσω και να συζητήσω μαζί του.

Κάποια στιγμή έμαθα ότι έπαιρνε πρέζα. Απογοητεύτηκα λίγο. Όλα αυτά τα τραγούδια που μιλούσαν για ελευθερία, για αντίσταση, για επανάσταση ήταν γραμμένα από κάποιον ο οποίος ήταν εξαρτημένος από την πιο ηλίθια εξάρτηση που υπάρχει. Απο κάποιον που την ώρα που τα έγραφε, απλώς είχε πάρει τη δόση του. Παρ' όλα αυτά συνέχιζα να τον θαυμάζω. Άλλωστε (μεταξύ μας) ποιος τραγουδιστής δεν έχει πέσει κάπου (είτε λέγεται ποτό, είτε πρέζα, είτε κόκκα). Και στην τελική δεν έχω προβλημμα με τα πρεζάκια. Πως να χω, αφού τόσοι άλλοι τραγουδιστές που εκτιμώ πολύ, ήταν και αυτοί εξαρτημένοι.

Ύστερα όμως άρχισα να βλέπω κλιπάκια του στο mad και συμμετοχή στα mad music awards, συνεντευξεις παντού, φωτογραφίσεις, cd σε περιοδικά που παλαιότερα τα έκραζε, τον τσίπρα να "τραγουδάει" στιχάκια του ως απαντήσεις σε άλλους πολιτικούς, και να τον ακούω σε συναυλίες του να την μπαίνει σ'αυτούς που του φώναζαν "Ω ειν'ωραία στον παράδεισο".... Ποιος? Ένας άνθρωπος που πριν από μερικά χρόνια, πριν τον καταπιεί κι αυτόν το πηγάδι της μουσικής βιομηχανίας, του χρήματος και της δόξας, αρνούνταν να δώσει συνεντεύξεις στα ίδια περιοδικά που τώρα φωτογραφίζεται στο εξώφυλλο λέγοντας ότι είναι εμπορικά, αποδοκίμαζε όλους αυτούς που "ξεπουλιούνται στην tv", και απευθυνόταν "στα παιδιά που βράζει το αίμα τους", όπως έλεγε σε συνεντευξεις του. Λοιπον? Τώρα τι? Ξεπουλήθηκε κι αυτός? ή μήπως άλλαξε το κοινό που απευθύνεται?

Και κάπως έτσι ένα "είδωλο" μου, ένας άνθρωπος που θαυμαζα και πίστευα γκρεμίστηκε, γεμίζοντας με απογοητευση.

Λοιπον, τελικά χάθηκες μέσα στην νύχτα των άλλων?.....

.....

Εντυπωσεις απ'το πανηγύρι..(φοιτητικες εκλογες)

Καλως ήρθατε στο φεστιβάλ "φοιτητικές εκλογές". Το φεστιβάλ μας περιλαμβάνει μια γκάμα θεαμάτων και ψυχαγωγικού υλικού όπως θέατρο σκιών, μουσικοχορευτικές επιδείξεις, απαγγελία ποίησης, χειροτεχνίες και κυρίως αρχαίο θέατρο (αυτό με τα προσωπεία και τις μάσκες) σε μια ατμόσφερα τσίρκου και καρναβαλιού. Οι συμμετέχοντες εμφανίζονται με πολύχρωμα υπέροχα κουστούμια (με τους πρωταγωνιστές ντυμένους σε αποχρώσεις του μπλε, του κοκκινου, και του πράσινου) τα οποία έχει αναλάβει ο αντίστοιχος χορηγός. Ακολουθεί μια αναλυτικότερη περιγραφή του προγράμματος:
Το πρόγραμμα μας ξεκινάει με την έκθεση χειροτεχνίας, οπου οι καλλιτέχνες θα μας παρουσιάσουν τις δημιουργίες τους :ζωγραφική σε πανό, αυτοσχέδιασμοί στους τοίχους με αφίσες, χειροποίητα αυτοκολητάκια, ακόμη και γιγάντιες κατασκευές απο αφίσες.
Στη συνέχεια το μουσικοχορευτικό μέρος, που περιλαμβάνει ποικίλες μουσικές απο παπακωνσταντίνου και αντάρτικα μέχρι πέγκυ ζήνα και μπιτακια (ολα τα ακουσαμε αυτες τις μερες), καθώς και Live εμφανίσεις διασήμων καλιτεχνών (βλ. τσαλίκης, όναρ, τσίπρας, παπαρίγα).
Ακολουθεί η απαγγελία ποίησης. Υπέροχα 2στιχα ή και 4στιχα, απαγγέλει ο ένας καλλιτέχνης στον άλλον με ιδιαίτερο ζήλο και στόμφο. Ενδικτικά αναφέρουμε το εξής 2στιχο το οποίο αξίζει και το πρώτο βραβείο (και α και ου και δαπνδφκ) (και καπως έτσι μαθαίνεις και τα φωνήεντα)
Στη συνέχεια το θέατρο σκιών, στο οποίο αυτή τη φορά συμμετέχετε και εσεις πολυαγαπημένο κοινό. Καλείστε, ένας ένας να περάσετε πίσω από το πανί του θεατρου σκιών και αφού διαλέξετε ποια φιγούρα του καραγκιόζη σας αρέσει περισσότερο να πειτε "ει μπαμπακο, αυτό θα βάλω στον φάκελο".
Τέλος το αρχαίο θέατρο. Αυτό γίνεται όλες τις μέρες του φεστιβάλ, με αποκορύφωση την τελευταία. Οι συμμετέχοντες εδώ δίνουν όλο τους το ταλέντο. Φορούν την μάσκα τους και παίζουν τους ρόλους τους όσο καλύτερα μπορούνε. Δυστυχώς οι περισσότεροι τις βγάζουν τις μάσκες, μετα το τέλος του φεστιβάλ και τις φυλάνε για του χρόνου.

Σας ευχόμαστε καλή διασκέδαση και ευχαριστούμε πολύ που δώσατε το παρόν σε μια τέτοια σημαντική εκδήλωση.

Το λεξικό των ΜΜΕ

ή αλλιώς :Πως παραφράζεται η πραγματικότητα και πως χάνουν το νόημα τους οι λέξεις. Λέξεις όπως : δύναμη, επίθεση, έγκλημα, αλήτης

-Αυτός που κλεβει μια φρατζόλα ψωμί είναι κλέφτης
Αυτός που κλέβει εκατομμύρια ευρό είναι διαπλεκόμενος

-Αυτός που κατεβαίνει στο δρόμο με μια κουκούλα κ ένα καδρόνι είναι τρομοκράτης
Αυτός που κατεβαίνει στο δρόμο με ασπίδα, μπότες, όπλο και δακρυγόνα είναι μονάδα αποκατασταση της τάξης

-Αυτός που καίει την ελληνική σημαία είναι αλήτης
-Αυτός που δέρνει με την ελληνική σημαία είναι εθνικόφρον

-Η μολότωφ είναι όπλο επίθεσης
-Το δακρυγόνο είναι μέσο καταστολής

-Το πέσιμο των αναρχικών είναι τρομοκρατική επίθεση
-Το πέσιμο των ματ είναι προσπάθεια αποκατάστασης της τάξης

-Το σπάσιμο μιας κάμερας είναι βανδαλισμός
-Το χτίσιμο ένος εμπορικού στη θέση ενός πάρκου είναι πρόοδος

-Το κάψιμο ένος αστυνομικου τμήματος είναι τρομοκρατική επίθεση
-Το γκρέμισμα μιας κατάληψης είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό(δεν υπαρχει καν λόγος να γίνει είδηση)

-Αν ο δολοφόνος είναι ελληνας αναφέρεται απλώς ως «δολοφόνος»
-Αν ο δολοφόνος είναι αλβανός αναφέρεται ως «ο αλβανός δολοφόνος»

-Οι καλλιεργητές χόρτου στα ζωνιανά είναι εγκληματίες
-Οι αστυνόμοι που πουλάνε πρέζα είναι …αστυνόμοι

-Αυτός που θα πει ψέματα στον φίλο του είναι ψεύτης
-Αυτός που θα πει ψέματα σε 300000 κόσμο είναι δημοσιογράφος

-Η 17 Ν είναι τρομοκρατική οργάνωση και καταδικάζεται απ’το κράτος
-Η χρυσή αυγή είναι θεσμοθετημένη οργάνωση και αναγνωρίζεται απ’ το κράτος