Αντισταθείτε

Μιχάλης Κατσαρός

Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε 
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι 
και λέει : καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός. 
Αντισταθείτε 
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών 
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί 
στην κρατική εκπαίδευση 
στο φόρο 
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. 
Αντισταθείτε 
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες 
ατέλιωτες τις παρελάσεις 
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν 
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. 
Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται 
μεγάλοι 
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες 
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε 
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι 
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή 
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα 
στις κολακίες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό 
αρχηγό τους. 
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών 
και διαβατηρίων 
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη 
διπλωματία 
στα εργοστάσια πολεμικών υλών 
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια 
στα θούρια 
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους 
στους θεατές 
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς 
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε. 
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την 
 Ελευθερία. 
 (........) 
Και συ λοιπόν 
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις 
απο φωνή
απο τροφή 
απο άλογο 
απο σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος: 
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Αυτή η νύχτα είναι για μας και για όλους

Καποιες φορές κοιτάζω την πόλη
Βλέπω ανθρώπους θλιμένους να γιορτάζουν
Κι αναρωτιέμαι που κρύφτηκαν όλοι
που την ζωή στα μάτια κοιτάζουν

Κι υστερα βλέπω ανθρώπους άρρωστους σε πάρκα
να μιλούν με απόμακρες φωνές
Κι ανθρώπους πλούσιους σε ακριβά αμάξια
να ερωτεύονται ανύπαρκτες σκιες.

Τελευταία φόρα απόψε που κοιτάζω την πόλη
η θλίψη κρύβεται σε κάθε της στενό
Θα ερθω να βρώ που κρυφτήκατε όλοι
Μαζι να βγούμε στο καρναβάλι αυτό

Θα μεθύσω, θα πετάξω και θα ρθω να σε βρώ
Μην φοβάσαι τις φωτιές, που την νύχτα φωτίζουν
Θα κλάψω, θα γελάσω και στον δρόμο θα βγω
Κοίτα τις φλόγες, τα ονειρά μας σχηματίζουν

Θα αγαπήσω θα μισήσω και θα μάθω να ζω
χωρίς μάσκα, στολή και ψεύτικους ρόλους
Θα τραγουδισω, θα φωναξω και θα ρθω να σου πω
Αυτη η νύχτα είναι για μας και για όλους!!

Για τον Αγγελάκα (Νo 2)

To παρακάτω είναι ουσιαστικά φτιαγμένο ή έστω επηρεασμένο από τους τίτλους των τραγουδιών απο τις τρύπες. Αφιερωμένο στον Γιάννη Αγγελάκα, που έχει χαρίσει στην ελληνική ροκ υπέροχα τραγούδια και που ελπίζω να μην ξεπουληθεί κι αυτός όπως τόσοι αλλοι, αλλά να παραμείνει μια ταξιδιαρα ψυχή.

Έφτιαξες χάρτινα τσίρκα σε μια κοντινη αμερική
Εκανες φίλους ακροβάτες και όλους τους δράκους της Γης
Ανετειλες σε μια καινούρια γιορτή
Και στον παράδεισο έψαξες ερωτευμένους σχειζοφρενείς

Καποιο βράδυ πλανέθηκες απο ενα ασχημο όνειρο
Πηρες το τρενο για την πατρίδα που μίσεις
Κι ας μην χωρούσες πουθενά, την μάσκα σου δεν εκρυψες
ακουσες την αγάπη, σαν να ταν η πρώτη φόρα που τη ζεις

Μοναχα προσεξε, μην γινεις κι εσυ οπως οι αλλοι
μην γίνεις τοσο ελαφρυς που χαθεις μεσα στη νυχτα τους
Μην γεμίσεις την καρδιά και το κεφάλι σου χρυσάφι
Και γίνεις κι εσυ ενα παιδί κανονικό, στην αυτοκρατορια των αναπείρων τους

Ρεκβιεμ

Θα θρηνήσω απόψε,

Για τα παιδιά που χάθηκαν
Στην δύνη ενός πολέμου
Για το ματωμένο φεγγάρι
Που χρόνια ψάχνει διαφυγή στ’ αστέρια
Για τους προδομένους έρωτες
Που κρύφτηκαν στον ουρανό ενός καλοκαιριού
Για σένα
Που φοβήθηκες τα λόγια της αγάπης
Για τις ψυχές όλων αυτών
Που χρόνια τώρα σαπίζουν φυλακισμένες σε κελιά

Θα δοξάσω απόψε,

Τους ρομαντικούς αυτόχειρες
Που άφησαν την γη για να γιορτάσουν στο φεγγάρι
Τους ξεχασμένους αγωνιστές
Που χάθηκαν για μια ιδέα
Τους πλανεμένους ταξιδιώτες
Που ακολουθούν μονάχα το φύσημα του ανέμου
Τους μεθυσμένους ποιητές
Που μεθούν με κρασί, στίχους και έρωτα
Τα νεραϊδένια παραμύθια
Που στα όνειρα μου κάθε νύχτα ζωντανεύουν
Όλους αυτούς
Που τις νύχτες ονειρεύονται έναν άλλον κόσμο….

Απλα κατι να αλλαξει

Θελω να ξυπνήσω
Από τον λήθαργο τόσων αιώνων,
Να σηκώσω το πέπλο
Που σιωπηλά μου κρύβει τον κόσμο

Θέλω να νιώσω
Την αλήθεια των ματωμένων εικόνων
Να δώ στην ομίχλη
Την ζωη χαραγμένη στο δρόμο

Θέλω να αγγίξω
Τον βυθό της παγωμένης λίμνης
Να πιω σ’ ένα βράδυ
Το νερό που απ’ τον ηλιο κυλά

Θελω να σπάσω
Την σιωπή της ατέλειωτης γαλήνης
Να δω στο σκοτάδι
Τον οριζοντα να παίρνει φωτιά….

Νυχτερινή περιπλάνηση

Το κόκκινο φεγγάρι απόψε θα ρωτήσω
Μήπως ο έρωτας, χάθηκε στο φώς του
Μήπως η αγάπη έσβησε, στις ματωμένες του ακτίνες
Μήπως η αλήθεια κρύφτηκε, στην σκοτεινή πλευρά του

Την αγριεμένη θάλασσα απόψε θα ρωτήσω
Μήπως η ευτυχία κοιμήθηκε στον ασημένιο αφρό της
Μήπως η ελπίδα πνίγηκε στα πορφυρά της βάθη
Μήπως τα όνειρα ταξίδεψαν μακριά, στα πέρατά της

Κι εσένα, εσένα θα ρωτήσω
Αν ξέρεις ότι η αγάπη πονάει σαν πυρωμένο ξυράφι
Αν ξέρεις το μυστικό των μεθυσμένων παλιάτσων
Αν οι ψυχές των εραστών γίνονται κάποτε αστρόσκονη
Κι αν τελικά αυτός ο κόσμος θα αλλάξει ποτέ…..

Μερικές φορές που με πιάνει μια αγνωστη μελαγχολια

Είναι μια άγνωστη σκια
Ερχεται και με βρίσκει μερικές φορές
Μερικές μοναχικές νύχτες
Με στοιχειώνει και μου κρατά για λίγο συντροφιά
Ζητάει απαντήσεις σε ανύπαρκτες ερωτήσεις
Ζητάει να σβήσει μια φωτιά που δεν έχει ακόμα ανάψει
Ψάχνει γριζα σύννεφα να βρει σε έναν γαλάζιο ουρανό
Ψαχνει αιτίες και λύσεις, αφορμές και εξηγήσεις
Φοβάται φόβους παιδικούς, ανύπαρκτους
Παίζει ζογγλερικά με δάκρυα ξωτικών
Φτιάχνει ιστορίες τρομακτικές
Γκρεμίζει τους πύργους που έχτισα από όνειρα
Σκοτώνει κάθε τι χαρούμενο κι όμορφο
Και μου χαρίζει μια πικρή σταγόνα μελαγχολίας
Πριν φύγει μου αφήνει μονάχα μερικές σκέψεις
Και ίσως κι ένα ποίημα σαν κι αυτό
Και μια υπόσχεση πως θα γυρισει
Και θα γυρίσει. την πιο κρίσιμη στιγμη,
Όταν θα έχω σχεδόν ζαλιστεί από την ευτυχία
Κι αν καμιά φορά αργήσει να με επισκεφτεί
Την νοσταλγώ
Αρχίζω να φοβάμαι μακριά της
Να τη ζητάω, να την ψάχνω
Την αγαπώ και την μισώ αυτή την άγνωστη σκιά.

ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ !!

Είστε όλοι κουκουλοφόροι!
Μόνο που οι κουκούλες σας έχουν και σχέδια.
Έχουν ζωγραφισμένα πρόσωπα, που γελάνε ή θλίβονται
Έχουν ζωγραφισμένα τα πρόσωπα που θέλετε να βλέπουν οι άλλοι
Έχουν ζωγραφισμένα ψεύτικα πρόσωπα
Και δεν τις βγάζετε ποτέ
Ζείτε μ’αυτές.
Μεγαλώνετε μ’ αυτές
Ερωτεύεστε μ’ αυτές
Κι αν καμιά φορά τύχει κάποιος να την βγάλει
Τότε όλοι θα δούν ένα πρόσωπο περίεργο
Ένα πρόσωπο ξένο
Ένα πρόσωπο αλλιώτικο
Τότε όλοι θα απορήσουν
Θα φοβηθούν
Θα τρομάξουν
Και θα του ζητήσουν να την ξαναφορέσει
Γιατί ο κόσμος τρομάζει με την αλήθεια
Ο κόσμος τρομάζει με το πρόσωπο πίσω απ’ την κουκούλα
Ο κόσμος αγαπάει το ψέμα
Ο κόσμος αγαπάει τις μεταμφιέσεις
Ο κόσμος προτιμά την ζωγραφιά
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων
Σε ένα πάρτυ μασκέ, με μεταμφιέσεις ίδιες μεταξύ τους
Πετάξτε επιτέλους τις γελοίες κουκούλες σας
Κοιτάξτε ο ένας τα μάτια του άλλου
Δείξτε το αληθινό σας πρόσωπο
Είστε όλοι άγνωστοι κουκουλοφόροι!!!

Αφιερωμένο, γενικα......

Μην νοσταλγείς,
Στων αναμνήσεων την λήθη μην χαθείς
Εχει στο δρόμο κάθε νυχτα γιορτές
Μεθυσμένους από όνειρα ποιητές

Μην φοβηθείς,
Στα αστέρια υπάρχει πάντα μέρος να κρυφτείς,
Ψαξε να βρείς τα χαμένα ξωτικά
Που πάντα δίπλα σου θα τραγουδούν κρυφά


Mην πλανευτείς,
Στου έρωτα την ζάλη μην αφεθείς
Κοιτα καλά τον ουρανό πρωτού ανοιξεις τα φτερά σου
Δέσε καλά μες στην καρδιά τα όνειρα σου

Μην απορείς,
Αν μια μερα σ’έναν αγνωστο τόπο βρεθείς
Ισως δεν άλλαξε ο τόπος, μα εσύ
Ισως δεν πέρασε μια μερα, μα ολοκληρη ζωή


Και μην ξεχάσεις,

Πως η απαντηση που χρόνια τώρα ψάχνεις
Κρύβεται κατω απτη σκιά του φεγγαριού
Κάτω απ'τις ρόδες του τελευταίου βαγονιού
Μεσα στης πόλης τα πιο σκοτεινά στενά
Στα μάτια αυτών που δεν δακρύζουν στα κρυφά

(17/1/08)