Ρεκβιεμ

Θα θρηνήσω απόψε,

Για τα παιδιά που χάθηκαν
Στην δύνη ενός πολέμου
Για το ματωμένο φεγγάρι
Που χρόνια ψάχνει διαφυγή στ’ αστέρια
Για τους προδομένους έρωτες
Που κρύφτηκαν στον ουρανό ενός καλοκαιριού
Για σένα
Που φοβήθηκες τα λόγια της αγάπης
Για τις ψυχές όλων αυτών
Που χρόνια τώρα σαπίζουν φυλακισμένες σε κελιά

Θα δοξάσω απόψε,

Τους ρομαντικούς αυτόχειρες
Που άφησαν την γη για να γιορτάσουν στο φεγγάρι
Τους ξεχασμένους αγωνιστές
Που χάθηκαν για μια ιδέα
Τους πλανεμένους ταξιδιώτες
Που ακολουθούν μονάχα το φύσημα του ανέμου
Τους μεθυσμένους ποιητές
Που μεθούν με κρασί, στίχους και έρωτα
Τα νεραϊδένια παραμύθια
Που στα όνειρα μου κάθε νύχτα ζωντανεύουν
Όλους αυτούς
Που τις νύχτες ονειρεύονται έναν άλλον κόσμο….

Απλα κατι να αλλαξει

Θελω να ξυπνήσω
Από τον λήθαργο τόσων αιώνων,
Να σηκώσω το πέπλο
Που σιωπηλά μου κρύβει τον κόσμο

Θέλω να νιώσω
Την αλήθεια των ματωμένων εικόνων
Να δώ στην ομίχλη
Την ζωη χαραγμένη στο δρόμο

Θέλω να αγγίξω
Τον βυθό της παγωμένης λίμνης
Να πιω σ’ ένα βράδυ
Το νερό που απ’ τον ηλιο κυλά

Θελω να σπάσω
Την σιωπή της ατέλειωτης γαλήνης
Να δω στο σκοτάδι
Τον οριζοντα να παίρνει φωτιά….

Νυχτερινή περιπλάνηση

Το κόκκινο φεγγάρι απόψε θα ρωτήσω
Μήπως ο έρωτας, χάθηκε στο φώς του
Μήπως η αγάπη έσβησε, στις ματωμένες του ακτίνες
Μήπως η αλήθεια κρύφτηκε, στην σκοτεινή πλευρά του

Την αγριεμένη θάλασσα απόψε θα ρωτήσω
Μήπως η ευτυχία κοιμήθηκε στον ασημένιο αφρό της
Μήπως η ελπίδα πνίγηκε στα πορφυρά της βάθη
Μήπως τα όνειρα ταξίδεψαν μακριά, στα πέρατά της

Κι εσένα, εσένα θα ρωτήσω
Αν ξέρεις ότι η αγάπη πονάει σαν πυρωμένο ξυράφι
Αν ξέρεις το μυστικό των μεθυσμένων παλιάτσων
Αν οι ψυχές των εραστών γίνονται κάποτε αστρόσκονη
Κι αν τελικά αυτός ο κόσμος θα αλλάξει ποτέ…..