Αντισταθείτε

Μιχάλης Κατσαρός

Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε 
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι 
και λέει : καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός. 
Αντισταθείτε 
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών 
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί 
στην κρατική εκπαίδευση 
στο φόρο 
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. 
Αντισταθείτε 
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες 
ατέλιωτες τις παρελάσεις 
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν 
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. 
Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται 
μεγάλοι 
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες 
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε 
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι 
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή 
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα 
στις κολακίες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό 
αρχηγό τους. 
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών 
και διαβατηρίων 
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη 
διπλωματία 
στα εργοστάσια πολεμικών υλών 
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια 
στα θούρια 
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους 
στους θεατές 
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς 
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε. 
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την 
 Ελευθερία. 
 (........) 
Και συ λοιπόν 
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις 
απο φωνή
απο τροφή 
απο άλογο 
απο σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος: 
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Το θέμα είναι να αντισταθείς...στο μυαλό, στη συνείδηση. Το θέμα είναι να μείνεις άθικτος, ανεπηρέαστος. Να μην σε παρασύρει αυτό το αποχαυνωμένο ρεύμα της μάζας. Να μην λησμονήσεις όλα αυτά που πίστευες τόσο καιρό και πάνω από όλα να μην σταματήσεις να βρίσκεις την αλήθεια στη λογική, τη δική σου λογική. Να μην σε πείσουν. Να μην σε διαφθείρουν. Να μην σε αλλάξουν.
 Σε καιρούς δύσκολους σαν κι αυτούς αυτό είναι το πιο σημαντικό. Σε καιρούς σαν κι αυτούς ο κόσμος γίνεται ευάλωτος, εύπιστος, καθοδηγούμενος σαν μικρό παιδί. Σε καιρούς σαν κι αυτούς ο κόσμος γίνεται όλος μια ενιαία μάζα που ζητάει μόνο δύο πράγματα:  Έναν υπαίτιο και έναν σωτήρα. Κινείται στα τυφλά με μια μανιώδης ανάγκη για εκδίκηση  και μια άλλη για σωτηρία. Οι εχθροί τους γίνονται ξαφνικά σωτήρες και η μάζα τους ακολουθεί πιστά. Οι άνθρωποι-πρόβατα γίνονται άνθρωποι-αγρίμια έτοιμοι να κατασπαράξουν με μανία οτιδήποτε μπορεί να ευθύνεται για την κατάσταση αυτή. Οι συνειδήσεις αλλάζουν, η ανθρώπινη αλληλεγγύη χάνεται, όλα κυριεύονται από την ανάγκη της επιβίωσης και της απόδοσης δικαιοσύνης. Το παράλογο κυριαρχεί σε κάθε πρόταση. Ο φόβος παίρνει άλλες διαστάσεις, γίνεται ένας απροσδιόριστος φόβος για τα πάντα. Η μάζα έχει πειστεί. Πλέον δεν κοιτάει το δέντρο αντί για το δάσος. Μετά την πυρκαγιά πιστεύει ότι έφταιγε το δάσος που ήταν εκεί.

Live disappointment

Έχοντας μόλις γυρίσει από ένα live, και όχι οποιοδήποτε live άλλα ενα live που περίμενα καιρό, και έχοντας πάρα πολύ καιρό να πάω σε μεγάλη συναυλία θέλω να γράψω μερικά (κρα) σχόλια για τις συναυλίες γενικότερα.

Καταρχήν να μιλήσω για τις δύο μεγαλύτερες αδικίες στα live:
1ον Το να είσαι κοντός είναι η κατάρα των συναυλιών. Δεν αναφέρω καν ότι δεν βλέπεις τη σκηνή, αφού δεν βλέπεις ουτε την γιγαντοθώνη! Περνάς όλη τη συναυλία μαθαίνοντας απέξω τα μπλουζάκια των μπροστινών, προσπαθώντας να βρεις κάποια οπτική τρύπα που να φαίνεται μια γωνίτσα της οθόνης και τρόγωντας και καμια ιδρωμένη μασχάλη στο πρόσωπο που και που. Η μόνη λύση είναι το τηλεσκόπιο των υποβρυχίων.
2ον Γιατί οι άντρες να μπορούν να βγάλουν τις μπλούζες τους και οι γυναίκες όχι; Κάνει τόση ζέστη, βλέπεις τον τύπο μπροστά με την μπλούζα στον αέρα σαν λάβαρο και ζηλεύεις που δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο.

Τώρα, όντας στη δυσάρεστη θέση να απογοητευτώ από τη συναυλία που τόσο περίμενα, παρατήρησα τα εξείς στοίχεια που υποδυκνύουν μια αποτυχημένη ή τουλάχιστον κατά την προσωπική σου άποψη απογοητευτική συναυλία. Αν λοιπόν κατα τη διάρκεια μιας συναυλίας συμβούν κάποια ή όλα από τα παρακάτω γεγονότα κάτι δεν πάει κάλα:

Και δυστυχώς μου συνέβησαν όλα....

1) Ενώ παίζει κανονικά το συγκρότημα συζητάς με την παρέα σου για άσχετα εντελώς θέματα. Ειδικά όταν πιάσετε θέματα σχολής, μαθημάτων, δουλειάς κλπ τότε τα πράγματα είναι πολύ άσχημα.

2) Καταφέρνεις να στρίψεις και να καπνίσεις τουλάχιστον 3 ολόκληρα τσιγάρα, ενώ είσαι αρκετά μπροστά στην αρένα και όχι όταν παίζει μπαλάντες...

3) Βγάζεις μια σακούλα πατάτακια και αρχίζεις να την μοιράζεσαι με την παρέα σου...και όχι επειδή πεινάτε...

4) Χασμουρίεσαι τουλάχιστον 4 φορές, χωρίς να είσαι όντως κουρασμένος.

5) Παρατηρείς άλλα πράγματα (τον κόσμο γύρω σου, το ύψος των κάγκελων, τις κερκίδες) αντί για το συγκρότημα.

6) Απαντάς σε μηνύματα και σηκώνεις τηλέφωνα χωρίς να σε ενοχλεί ή να σε αποσπά.

Είναι κρίμα, όταν είσαι άτομα που δεν έχει τις συναυλίες σαν σπορ, να πηγαίνεις σε ένα live που περίμενες τουλάχιστον 6 μήνες και τελικά να φεύγεις με μια  γέυση απογοήτευσης...Το επόμενο αγαπημένο συγκρότημα που θα έχω την τύχη να δω, ελπίζω να είναι καλύτερο επί σκηνής.

Summer in the city

Το να περνάς το καλοκαίρι σου σε μια μεγάλη πόλη (όσο μεγάλη μπορεί να θεωρηθεί η Αθήνα) είναι περίεργο. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πάρα πολύ άσχημο: ζέστη, γκρίζα κτήρια, κλειστά μαγαζιά. Εκ δεύτερης και τρίτης και πολλών όψεων μετά όμως, αρχίζεις να βρίσκεις μικρά μικρά παραθυράκια ομορφιάς στην όλη υπόθεση. Ένα αυγουστιάτικο απόγευμα λοιπόν, περπατώντας σε ένα γκρι πεζοδρόμιο που έχει γίνει πουά από τις κολλημένες τσίχλες και ανά κάποια μέτρα αναδίδει μια σιχαμερή μυρωδιά αεροζόλ από τις αποτυχημένες προσπάθειες του δήμου να σκοτώσει το πιο ανθεκτικό έντομο του πλανήτη, συνειδητοποίησα πόσο όμορφη μπορεί να γίνει μια πόλη (ακόμη και σε αυτή την κατάσταση) όταν λείπουν οι ρομποτικά μανιασμένοι κάτοικοί της. Ξαφνικά από μια πόλη γεμάτη νεύρα, κόρνες, φωνές εκνευρισμό να ξεχειλίζει από κάθε της ρωγμή, μετατρέπεται σε μια πόλη ήρεμη, ήσυχη, γεμάτη ευγένεια. Οι δρόμοι σου χαμογελάνε άδειοι και σε αφήνουν να παρατηρήσεις προσεκτικά το μέγεθος τους (είναι όντως μεγάλοι) , σου λένε "διέσχισε με όποτε γουστάρεις, δεν θα ακούσεις καμία κόρνα" .Συνειδητοποιείς τελικά πόσο κοντινές και εύκολες είναι οι αποστάσεις με το αυτοκίνητό σου, αποστάσεις που κανονικά τις έκανες σε x-πλάσιο χρόνο (όπου x > 3) και πόσο εύκολο είναι το παρκάρισμα. 

Οι ουρές, αυτές οι εκνευριστικές ουρές αναμονής που βασανίζουν το ανθρώπινο είδος χρόνια τώρα εξαφανίζονται. Ευτυχώς όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν άρον άρον την πόλη, παίρνουν μαζί εκτός από τα νεύρα τις φωνές  και τις κόρνες τους, τις ατελείωτες ουρές που δημιουργούν.

Έτσι λοιπόν, αυτή η αίσθηση ηρεμίας, αυτή η εξοικονόμηση χαμένου χρόνου και ψυχικού εκνευρισμού από την κίνηση, τις φωνές, τις (καταραμένες) ουρές του πλήθους, αυτή η περίεργη αύρα που αποπνέει μια άδεια μεγαλούπολη, σε κάνουν να την δεις από άλλο μάτι. Την κάνουν να φαίνεται λιγότερο γκρίζα, λιγότερο αποπνικτική, λιγότερο καταπιεστική και βιαστική. Και δεν είναι ότι αλλάζει η πόλη. Τα μεγάλα γκρι κτήρια είναι εκεί, τα κατεστραμμένα στενά πεζοδρόμια δεν φεύγουν διακοπές, οι άστεγοι είναι στα ίδια μέρη. Οι κάτοικοι όμως δεν είναι εκεί. Αυτοί οι μουντοί, σκυθρωποί, μονίμως βιαστικοί και μονίμως εκνευρισμένοι κάτοικοι δεν είναι εκεί. Λείπει το άγχος του, τα νεύρα τους, οι απλανείς καταθλιπτικές ματιές τους, οι ρομποτικές κινήσεις τους. Η πόλη καθαρίζει, ακόμα κι αν οι οικογένειες κατσαρίδων σουλατσάρουν ανέμελες κάθε βράδυ, σαν τουρίστες σε πολυσύχναστο δρόμο νησιού. 

Γι' αυτό λοιπόν, όσοι λένε ότι η Αθήνα είναι καταθλιπτική το καλοκαίρι με βρίσκουν αντίθετη. Για μένα η Αθήνα είναι πολύ πιο καταθλιπτική μια τυχαία χειμωνιάτικη Δευτέρα, παρά τον δεκαπενταύγουστο. 

Αντιθέτως, τα καλοκαιρινά θέρετρα που γεμίζουν με τους προαναφερθέντες κατοίκους , που ξεχειλίζουν από κόσμο ο οποίος προσπαθεί να ξεδώσει κάπου την καθημερινή συσσωρευμένη μιζέρια του χειμώνα, που ξαφνικά οι θάλασσές τους μολύνονται με το άγχος, το στρες, τις φωνές και τα νεύρα που κουβαλάνε μαζί τους οι παραθεριστές τους, αυτά τα καλοκαιρινά θέρετρα είναι πολύ χειρότερα από την άδεια μεγαλούπολη. Εξαναγκασμένο μπάνιο σε βρώμικες, ζεστές και κατουρημένες παραλίες, εξαναγκασμένη διασκέδαση σε γεμάτα επαρχιακά μπαράκια, κίνηση, ουρές, εκνευρισμός.

 Χίλιες φορές πουά πεζοδρόμια πιτσιλισμένα από τα νερά ανοιχτών air-condition!

Sandman

I am a passenger.
I am moving through your dreams.
I am riding in your dreams
I ride on dragonback from Manhattan, the dragon is made of rivetted iron and smells of coton candy.
i am moving through deams, pulling toward Mayhew, feeling for the jewel.
Through your dreams my sleeping children
You had a passenger, and you never knew.

Υπάρχει αγάπη

Ποια η διαφορά του έρωτα με την αγάπη???

Ο έρωτας συνοδεύεται με οποιοδήποτε ρήμα.
Η αγάπη με ένα μόνο.

Ο έρωτας γεννιέται, μεγαλώνει, εξασθενεί, αγοράζεται, πουλιέται, φουντώνει, πληγώνει, ομορφαίνει, ξεχνιέται, βασανίζει, γιατρεύει, τυφλώνει, αποσπά, μοιράζεται, ξεπερνιέται, φοβάται, τολμά, παριστάνεται, περιγράφεται, προσποιείται, τραγουδιέται, τρελαίνει, νικά, κρύβεται, εξελίσσεται, πνίγει, αλλάζει, κουράζεται, ωριμάζει, ελευθερώνει, πεθαίνει.

Η αγάπη ΥΠΑΡΧΕΙ.

[...]
Ωσπού σιγά σιγά το παρελθόν γίνεται όλο και περισσότερο αίνιγμα
και το φως της μέρας δεν έχει επιείκεια γι'αυτούς που ενδίδουν
κι ύστερα είναι κι εκείνο το επικίνδυνο άστρο μιας αναγνώρισης που άργισε
οι φίλοι που πέθαναν, οι άλλοι που χάθηκαν κυνηγώντας κάτι άπιαστο
λέξεις συμπονιας που κάνουν τον κόσμο ακόμα πιο τρωτό
κι αυτή η αίσθηση ότι όλα όσα ζήσαμε ήταν λάθος κι ότι
απο αύριο ίσως αρχίζει η αληθινή μας ζωή.
Ποιόν θέλουμε να ξεγελάσουμε ή ποιός μας εμπαίζει;
Και καμιά φορά τη νύχτα, μια κραυγή που ζητάει βοήθεια ακούγεται απο το παρελθόν -ακριβώς γιατί ποτέ δεν το ζητήσαμε
ή μας βασανίζουν αναμνήσεις απο γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ- αλλά ποιός είναι βέβαιος για το τι συνέβει;
[...]

Τάσος Λειβαδίτης

Το ότι ξέρουμε πως μια λύση υπάρχει και είναι εύκολα υλοποιήσιμη, δεν σημαίνει ότι είναι πάντα η καλύτερη, ούτε καν πως είναι αρκετά καλή.

Αλλά με μαθηματική ακρίβεια σχεδόν πάντα καταλήγουμε να ακολουθούμε αυτή, γιατί είναι δοκιμασμένη και γιατί "δεν βαριέσαι, που να ψάχνω καλύτερες λύσεις τώρα".

Το ερώτημα είναι: Είναι σωστό αυτό;

Και αναφέρομαι ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ, εκτός απο τα μαθηματικά...

[...]Μες στις βαλισες σου στριμοχνωνται ολοι οι δρομοι
Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω (?)
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι...

βραδυνο ζαπινγκ

3 ηωρα βράδυ μιας καθημερινής. Ενα γρήγορο ζαπινγκ στην τηλεόραση είχε ως αποτέλεσμα τον ακόλουθo καταιγισμό πολύτιμων πληροφοριών:

-"Που κυκλοφόρησε το 1920 στο Παρίσι. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς το Milocevich..." Μαλλον δεν εχω και πολυ όρεξη να ακουσω για τον κυριο milocevich και τους υπολογισμούς του εκεινη την ωρα.καποια αλλη φορα..

-"Τι βαζεις με το νου σου κρυφά απ'τους δικούς σου, κι η σκύλα η πεθερά σου, θέλει μαχαίρωμα, μες στο ξημέρωμα" Δεν λέω, ενδιαφέροντες στίχοι, όμως είναι λίγο αργά για κρητικές μαντινάδες και κρητικοντυμένους τυπους να χορεύουν σε ενα στούντιο.

-"Είμαι σε πολυ δύσκολη θέση Αθηνά. Εχουν γίνει διάφορα...τουρουορουρουορουουυυυυ" Οχι πάλι αυτή η θλιβερη-συγκηνιτική μουσική των ελληνικών σιριαλ. Πλεον μπορεις να καταλαβεις την πλοκή απο την μουσική υποκρουση. Ας αφήσουμε και την Αθηνά στα προβλήματά της.

-"You can lose weight while watching tv with the new technology. What are you waiting for?" Δεν με ενδιαφέρει να χασω κιλά βλέποντας τηλεόραση, ούτε να βλέπω γυμνασμένους τύπους να περιγράφουν πως η επαναστατική ζώνη αδυνατίσματος σε κάνει να χάσεις κιλά και να γινεις σαν κι αυτούς.

-"Θα τις βάλουμε στο σουρωτήρι, θα τις αλατίσουμε. κόβουμε και τα κρεμύδια. Λοιπόν τι κάνουμε τώρα Λίλη?" Είναι λίγο αργά για εκπομπή μαγειρικής Λίλη, δεν νομίζεις?

-"Bert, go !( χαχαχαχα ψευτικα γελια αμερικανικης σειρας σε καθε ατακα!). Hey dad! Punch down (χαχαχαχα) This sucks (χαχχαχα). Συγνώμη αλλα δεν μου φαίνεται καθόλου αστείο, και αυτός ο εξαναγκασμός με τα playback γέλια, μόνο γελια δεν μου προκαλεί.

-"Οπου και να πας, θα σ'ακολουθώ σαν σκια σε ζηταώωωω" Το βιντεοκλιπ ειναι ακόμα πιο mainstream και κιτς απο τους στίχους. Ωραια αυτη η μεταμεσονύκτια  εκπομπη μουσικης, αλλα μονο αν εχεις παρέα να σχολιάζεις τον κάθε προτότυπο στίχο.

-"The red team won 2000 dolars. Red team 500 dolars question. What mamal flies?" Μια νυχτερίδα κοστίζει 500 δολαρια. Ποιος θα το περιμενε αυτο! Κι ομως η κοκκινη ομαδα εκανε λαθος...

-"Ο θείος της ο βασιλιάς της Ελλάδας, ο πατέρας της ο τσάρος της Ρωσίας. Η μεγάλη δούκισα όλγα είχε συγκένεια εξαίματος σχεδόν με κάθε μεγάλο βασιλικό οίκο..." Κοιτα να δεις η μεγαλη δούκισα όλγα....Ποια ειναι αυτη ?

-"Ο john σκεφτεται ποιο φύλλο να ρήξει. Βλέπουμε τα φύλλα του George απο το γυάλινο τραπέζι, που για 2η χρονιά συμμετέχει στο τουρνουά" Ποτέ δεν κατάλαβα την υπαρξη τηλεοπτικού πρωταθλήματος ποκερ...Για να υπαρχει ομως, σιγουρα καποιοι το παρακολουθούν.

-"Τηλεφώνισε μου. Νιώθω μοναξιά. Θες να μου κρατήσεις παρέα για απόψε?" Είμαι σίγουρη οτι στην αλλη ακρη της γραμμής βρισκέται μια τελείως διαφορετική κοπέλα, απο αυτή την ημιντυμένη ξανθιά που χορεύει στην οθόνη της τηλεόρασης μου.

Μάλλον το κόκκινο κουμπάκι του on/off είναι η καλύτερη η επιλογή για την ώρα. Καληνύχτα.

Τα λόγια μένουνε λόγια

Και τι νόημα έχουν? Τα λόγια καλά ή κακά, όμορφα ή άσχημα, σκληρά ή τρυφερά μένουνε λόγια. Και τι είναι τα λόγια ? Τίποτα. Χανονται με τον καιρό, φεύγουν,σκορπίζουν, ξενιούνται  πιο εύκολα απ'ότιδήποτε. Τα λόγια δεν υπόσχονται τίποτα. Τα λόγια είναι πάντα του αέρα. Οι λέξεις κυλάνε από το στώμα εύκολα, ακούραστα , απερίσκεπτα πολλές φορές. Τα λόγια είναι το πιο εύκολο πράγμα να κάνει κανείς. Δεν χρειάζεται, παρά λίγα λεπτά και μπορεί να πει όλα αυτά που φοβάται να κάνει.Ο λόγος είναι ελαστικός. Σου δίνει την δυνατότητα να πεις τα πάντα, ότι μπορείς να φανταστεις. Σημασία όμως έχει αν μπορεις να το κάνεις, όχι μόνο να το πεις. Η πράξη, είναι το αποτέλεσμα του λόγου, και το αντιπροσωπεύει σε ενα πολύ μικρό ποσοστό. Φαντάσου, ότι λέγανε όλοι οι ανθρωποι να το κάνανε και πράξη. Ο κόσμος θα ήταν τελείως μα τελείως διαφορετικός. Και απο την καλή και απο την κακή πλευρά. Ομως ενα πράγμα κατάλαβα. Οτι τα λόγια κάποιου μπορείς να τα εμπιστευτείς όσο και τα κλειδιά του σπιτιού σου σε έναν άγνωστο. Οι πράξεις αντιθέτως είναι αυτές που αποκαλύπτουν την αλήθεια. Κι αυτό γιατί οι πράξεις, είναι κάτι δύσκολο και απαιτητικό για να γίνει. Ισως να απαιτούν και θυσίες καμια φορά. Και έτσι δεν τις κάνει κανείς με τέτοια ευκολία και άνεση που λέει τα λόγια. Αν τις κάνει σημαίνει πως πραγματικά τις πιστεύει, και τότε έχουν αξία. Τα λόγια θα μείνουνε λόγια....θα αλλοιωθούν με τον χρόνο, θα ξεχαστούν, θα σβιστούν και στο τέλος θα είναι σαν να μην ειπώθηκαν ποτε.

homemade video

Το βίντεο αυτό υπαρχουν πολλοί λόγοι που δημιουργήθηκε. Η βαρεμάρα της εξεταστικής, το οτι ήθελα να καω λιγο στο μονταζ , το ότι το τραγούδι μαρέσει παααρα πολυ , το ότι ήθελα να θυμάμαι με καποιο μικρό βίντεο το περισινο Interail , και καποιοι ακομα προσωπικοί λόγοι , με εβαλαν μερικες ωρες μπροστα απο το Pc και το εφτιαξα. Σε καποιους μπορει να αρεσει το τραγουδι, σε καποιους το βιντεο, κ καποιοι μπορει να πουνε "Μα τι βλακειες καθετε και κανει αντι να διαβαζει", οπως και να χει ριξτε του μια ματια :)

Καψτε τις θλιμενες σας μασκες !!!!!

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την ικανοποίηση που προκαλεί στον κόσμο η θλίψη και η δυστυχία, αλλα ακόμα περισσότερο δεν μπορω να καταλάβω αυτούς που την χρηισμοποιύν για προσωπικό κέρδος ή προβολή.

Μιλάω για περιπτώσεις, όπως το τελευταίο γεγονός με τους 3 ανθρώπους που χάθηκαν την περασμενη βδομάδα στην πορεία, ή για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου τον Δεκεμβριο του 2008. Χάνεται μια ανθρώπινη ζωη, και βλέπεις ξαφνικα, του θηρευτές της ανθρώπινης θλίψης, να βγαίνουν στα παραθυρα των τηλεοράσεων ο ενας μετα τον αλλον, συναγωνιζόμενοι για το ποιος θα κανει το καλυτερο ρεπορταζ, για το ποιος θα βαλει την πιο θλιβερη μουσικη, για το ποιος θα βγαλει περισσότερα προσώπικα στοιχεια των ανθρώπων αυτων, για το ποιος θα κανει μεγαλύτερα νούμερα. Φοράνε την μάσκα του τάχα μου συγκλονισμένου και συμπάσχοντα ανθρώπου και μολις τελειώσει η εκπομπή την βγάζουν και αποκαλύπτουν το τεραστιο χαμογελο τους και την χαρα που βρήκαν ψωμί να αλέσουν για τις επόμενες ημερες. Ποση υποκρίσια ποιά? Δεν υπάρχει δείγμα ανθρωπιας ? δείγμα σεβασμού στους ανθρώπους που χάθηκαν?

Κι επειτα, τα χιλιάδες groupakia στο facebook για τους νεκρους αυτούς ανθρώπους. "Στην μνημη των χαμενων ανθρωπων" "Καταδικάζουμε την ενεργεια αυτη" "Αντιο στα παιδια που χαθηκαν στην τραπεζα" Μπραβο! Συγχαρητιρια για την μεγαλοψυχια σου και τον ανθρωπισμο σου. Γινε μέλος με ένα κλικ σαυτα τα γκρουπ και δήλωσε την θλίψη σου ή την αντιδραση σου και μετα γύρνα στην καθημερινη σου μιζερια.Τελειωσες με το καθικον σου σαν ανθρωπος. Μπραβο σας! Απορώ πως νιωθουν για ολα αυτα οι οικογενειες των ανθρώπων αυτών.

Κι ολα αυτα τα βιντεο με φωτογραφιες του χαμενου Αλεξη με ενα σωρο κλαψαριακα κομμάτια να παιζουν απο πίσω και απο μπροστα λεζάντες "Αντιο Αλεξη" (Γιατι γεμισε το youtube εκατονταδες τετοιου τυπουβιντεο τοτε? Συναγωνιζόσασταν ποιος θα εχει τα πιο πολλα views ??!!??)και τα θλιμένα κείμενα του στυλ :"Γραμμα σε ενα παιδι που δεν γενηθηκε ποτέ". Ολοι εσεις που τα κανετε αυτα, μετα απλώς κλείνετε το pc και πατε για καφε ξεχνώντας τα παντα. (Θα το ξαναθυμηθειτε βεβαια οταν ανοιξετε το pc Και πατε να δειτε τα view σας και τα comment σας). Λιγο σεβασμο στην ανθρωπινη ζωη!

Σταματίστε επιτέλους να φοράτε τα θλιμένα προσωπία σας , να το παιζεται ταχα μου θλιμενοι και συγκλονισμενοι μονο και μονο για να φτιαξετε ενα ηλιθιο γκρουπ ή ενα βιντεο. ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Ο Άνθρωπος που πραγματικά λυπάται, δεν έχει την δύναμη και το κουράγιο να φτιαξει βιντεο και γκρουπακια ή να κανει ρεπορταζ.

Ο Άνθρωπος που πραγματικα αγανακτει δεν γίνεται μέλος στο facebook αλλα κατεβαίνει στον δρόμο και αντιμετωπιζει την κατασταση απο μεσα.

Γιαυτο ΣΤΑΜΑΤΙΣΤΕ ΠΙΑ ΜΕ ΤΑ ΘΛΙΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΒΙΝΤΕΟ, ΓΚΡΟΥΠ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ.!! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ , ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΜΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ !! ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΑΥΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Η ωρα των νεραιδών

Αυτή η ώρα είναι τόσο όμορφη. Μου θυμίζει εμένα. Αυτή η ώρα που δεν ξέρεις αν είναι πρωί η βράδυ, που τα χρώματα μπερδεύονται, το φώς παίζει με τα σύννεφα, σούρουπο. Χρώματα παράξενα. Το φώς της μέρας αλλάζει σε πορτοκαλί, κόκκινο, μόβ. Μια γλυκιά και όμορφη μελαγχολία. Μια ενδιάμεση κατάσταση . Ο ήλιος βυθίζεται απαλά κ γλυκά μεσα στα σύννεφα κ η νύχτα ρίχνει σιγά το μαύρο της πέπλο για να σκεπάσει όλα αυτά που την μέρα δείχνουν αλλιώς κ έτσι μέσα σε λίγα λεπτά όλα αλλάζουν. Αλλάζουν χρώματα, αλλάζουν όψη. Η μέρα φεύγει η νύχτα έρχεται και κάπου αυτή την ώρα συναντιούνται κ αλληλοσυμπλιρώνονται δημιουργώντας ένα πάρτυ χρωμάτων κ σχημάτων στον ουρανό. Κι εγώ ταξιδεύω κάπου ανάμεσά τους. Αυτή λένε είναι η ώρα που βγαίνουν οι νεράιδες. Γιατί όχι? Είναι τόσο μαγική. Η ώρα των νεραιδών. Ο ήλιος πια έχει χαθεί κι όμως λιγο από το φως του ακόμα τρυγιρίζει στον ουράνο. Σχεδόν νύχτωσε . Σχεδόν χαθήκαν τα χρώματα , όπως χάνονται κάθε νύχτα στην αγγαλιά του ουρανού, μέχρι την επόμενη αυγή που θα ανοιξει την αγγαλιά του για να ξεχυθούν πάλι κ να χρωματίσουν τον κόσμο. Η νύχτα απλώθηκε σχεδόν. Την θέση των πολύχρωμων εικόνων έχουν πάρει μάυρες σκιές, κι ανάμεσά τους κίτρινες μικρές ασήμαντες κουκίδες. Τα φωτα ανάψαν. Προσπαθούν να κάνουν την δουλεια του ήλιου. Να γεννήσουν χρώματα. Νύχτωσε. Πέρασε η ώρα των νεραιδών. Αυτή η ωρα είναι όμορφη, ειδικά οταν είσαι εσύ εδω...

Αυτή η νύχτα είναι για μας και για όλους

Καποιες φορές κοιτάζω την πόλη
Βλέπω ανθρώπους θλιμένους να γιορτάζουν
Κι αναρωτιέμαι που κρύφτηκαν όλοι
που την ζωή στα μάτια κοιτάζουν

Κι υστερα βλέπω ανθρώπους άρρωστους σε πάρκα
να μιλούν με απόμακρες φωνές
Κι ανθρώπους πλούσιους σε ακριβά αμάξια
να ερωτεύονται ανύπαρκτες σκιες.

Τελευταία φόρα απόψε που κοιτάζω την πόλη
η θλίψη κρύβεται σε κάθε της στενό
Θα ερθω να βρώ που κρυφτήκατε όλοι
Μαζι να βγούμε στο καρναβάλι αυτό

Θα μεθύσω, θα πετάξω και θα ρθω να σε βρώ
Μην φοβάσαι τις φωτιές, που την νύχτα φωτίζουν
Θα κλάψω, θα γελάσω και στον δρόμο θα βγω
Κοίτα τις φλόγες, τα ονειρά μας σχηματίζουν

Θα αγαπήσω θα μισήσω και θα μάθω να ζω
χωρίς μάσκα, στολή και ψεύτικους ρόλους
Θα τραγουδισω, θα φωναξω και θα ρθω να σου πω
Αυτη η νύχτα είναι για μας και για όλους!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Θα μπορουσα να γραψω άλλο ενα καταθληπτικό κείμενο. Άλλη μια επείκληση στην άσχημη μοιρα, στην μη αναμενόμενη τροπή των πραγμάτων, σε σενα που δεν είσαι πια εδώ. Αλλη μια κατηγορία στον εαυτό μου και στον τρόπο που σκέφτομαι. Αλλη μια θλιμμένη ικεσία στο συμπαν για να καλυτερέψουν τα πράγματα. Δεν θα το κάνω όμως. Δεν έχει νόημα. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω με τα ανώφελα θλιβερά κείμενα. Τα πράγματα δεν αλλάζουν. Οχι έτσι τουλάχιστον . Ενω λοιπόν είχα πολλά σε αυτό το ύφος να πω, θα πω απλά ένα πράγμα, απλό, κατανοητό, ούτε θλιμένο ούτε χαρούμενο, χωρις ποιητικές λέξεις και βαθυστόχαστα νοήματα, χωρίς κρυμμένα συμπερασματα και εσωτερικές ανησυχίες : ΣΑΓΑΠΩ!

Οσο ρομαντικό , παιδικό ή απλο και αν ακούγεται αυτό, μόνο έτσι μπορώ να εκφράσω τα συναισθηματα μου αυτή τη στιγμη. Σαγαπώ με ότι αυτό συνεπάγεται. Με ότι αυτό περιλαμβάνει. Που περιλαμβανει πάρα πολλα πράγματα. Τα οποία θα μπορούσα να αναλύσω όμως δεν χρειαζεται. Είναι άμεσα επακόλουθα του και δεν έχουν σημασία. Σ'αγαπώ και θα υποστώ όλες τις συνέπιες, καλές ή κακες, και όλες τις αντιδράσεις που μπορεί να έχω, τις περισσότερες φορές ανεξελεγκτες. Σ'αγαπώ και είναι κάτι που δεν μπορω να αλλάξω. Οποτε απλώς το αποδέχομαι ως έχει... Καλήμερα

Ειναι παράξενη αυτή η πόλη...

Περπατάω στον δρόμο χωρίς κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Κάποιοι που θέλουν να λέγονται ανθρωποι περνάνε απο δίπλα μου βιαστικά, με σκουντάνε, βλέπεις την παράνοια στο πρόσωπο τους, βλέπεις την θλίψη στα μάτια τους. Σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους βλέπεις την έλλειψη ζωής. Οχι κύριε δεν θέλω την ψευτικη ιστορία σου, οχι δεν θέλω να αγοράσω τα προιόντα που πουλάς, συγνώμη κύριε που σου έκλεισα τον δρόμο για την καθημερίνη σου μιζέρια. Ει κύριε! σε σενα μιλάω. Ναι σε σενα με τον χαρτοφύλακα και την γραβάτα, που τρέχεις σαν ένα κουρδιστό παιχνιδάκι που έπαιζα μικρή. Που κοιτάς μόνο κάτω και σκέφτεσαι κάθε μερα τα ίδια πράμγατα, έχεις τις ίδιες ανησυχίες , τους ίδιους φόβους. Λοιπον ακουσε με λιγο κύριε. Κάνεις κάθε μέρα τον ίδιο ακριβώς δρόμο με τα ίδια ακριβώς ρούχα και την ίδια ακριβώς έκφραση στο προσωπο. Εχεις κοιτάξει ποτέ προς τον ήλιο? Εχεις αναρωτηθεί ποτέ τι κρύβεται πίσω απο αυτά τα γκρίζα κτήρια, πίσω απο τους τοίχους του γραφείου σου, πίσω απο την οθόνη της τηλεόρασης σου? Μια πολη ζωντανη, χωρίς ζωή. Που πήγαν οι άνθρωποι? Που πήγε η αγάπη για ζωη? Που αφήσατε τις ζωές σας????

Αποσπασμα απο το V for Vendeta (το κομικ)

Παλια δικαστήρια. (Ο V μιλάει στο άγαλμα της δικαιοσύνης, το οποιο εχει την μορφη γυναικας, παρόμοιο με το αγλαμα της Ελευθεριας της Νέας Υόρκης)

Ακολουθει ο εξης αγαπημενος μου, μονολογος (πάντα επίκαιρος) :

" Γειά σου, αγαπητή κυρία. Δεν είναι μια υπέροχη βραδιά; Συγνώμη για την ενόχληση. Ίσως ετοιμαζόσουν για καμιά βόλτα ή απλώς απολάμβανες την θέα. Όπως και να 'χει σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε εμείς οι δύο. Αααχ, ξεχνάω ότι δεν μας έχουν συστήσει όπως θα έπρεπε. Εγω δεν έχω όνομα. Μπορείς να με λες V. Κα Δικαιοσύνη απο εδώ ο V, V απο εδω η κυρία δικαιοσύνη.Γεια σας κυρία δικαιοσύνη.Συστηθήκαμε λοιπόν. Στην πραγματικότητα ήμουν θαυμαστής σου για πολύ καιρό. Ω! Ξέρω τι σκέφτεσαι.."το καημενο το αγορι, ειναι ξετρελαμένο μαζί μου. Ενα νεανικό ξεμυάλισμα" Ζητώ συγνώμη κυρία Δικαιοσύνη αλλά δεν είναι έτσι. Σε θαυμαζα για πολύ καιρό αν και απο μακριά Όταν ήμουν παιδι σε κοιτούσα επίμονα απο τα χαμηλά. Ελεγα του πατέρα μου "ποια είναι αυτή η κυρία?" και απαντούσε "είναι η κα Δικαιοσύνη" και έλεγα "δεν είναι πολύ όμορφη?". Παρακαλώ μην θεωρήσεις ότι ήταν απλά σωματικό. Ξέρω πως δεν είσαι τέτοιο κορίτσι. Σε αγαπούσα ως άνθρωπο, ως ιδανικό. Αυτό όμως ήταν καιρό πριν. Γιατί σήμερα φοβάμαι πως υπάρχει άλλη. "τι? ντροπή σου V! Με πρόσδωσες για μια πόρνη, ένα ματαιόδοξο και στρυφνό γύναιο με βαμμένα χείλη και πονηρό χαμόγελο; " Εγώ κυρία; Διαφωνώ! Γιατί ήταν η δική σου απιστία που με έσπρωξε στην αγγαλιά της. Α χα! σε αιφνιδίασε αυτό σωστά? σκεφτηκες ότι δεν γνώριζα το παραστράτημά σου, εγώ όμως ξέρω τα πάντα! Ειληκρίνα δεν ήταν για μένα έκπληξη όταν το έμαθα . Πάντα σου άρεσαν οι αντρες με στολή. "στολή; μα δεν έχω ιδέα τι εννοείς. Δεν υπήρξε αλλος V, ήσουν ο μόνος" Ψεύτρα! Αρνείσαι πως σε κάνει ότι θέλει με τα περιβραχιόνια και τις μπότες του; Τι τρέχει; καταπιες την γλώσσα σου; το περίμενα. Μάλιστα. Τώρα πια ξεσκεπάστηκες. Δεν εισαι πλέον η δικαιοσύνη μου. Είσαι η δική του δικαιοσύνη. Πλάγιασες με αλλον. Κι εγώ σου ανταπέδωσα στα ίσια. Κλαις! Ξεροκταπίνεις! Ρωτάς: "ποια είναι V; Πως την λένε; ". Την λένε Αναρχία και μου έμαθε περισσότερα ως ερωμένη από όσα εσύ! Αυτή μου έμαθε ότι η δικαιοσύνη δεν έχει νόημα χωρίς την ελευθερίας. Είναι έντιμη. Δεν δίνει υποσχέσεις, άρα δεν αθετεί καμία. Αντίθερα με εσένα εταίρα. Αναρωτιόμουν γιατι ποτε δεν με κοιτούσες στα μάτια. Τώρα ξέρω."

Αγαπητοι κυριοι υπουργοι, αγαπητοι κύριοι δημοσιογράφοι

κύριοι της κάλπικης ενημέρωσης και της πλαστής εικόνας,

Βγαίνετε και λέτε για το πλιάτσικο που συμβαίνει στα πολυκαταστήματα. ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ?

Λοιπόν δεν με νοιάζει αν ένας αλλοδαπός πάρει 5 λάπτοπ και τα πουλήσει για να φάει, απ' τη στιγμή που δεν μπορούν να ζήσουν σαν άνθρωποι σ' αυτη τη χώρα

Βγαίνετε και λέτε για άμυνα. ΠΟΣΗ ΑΜΥΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΚΡΑΝΟΣ, ΑΣΠΙΔΑ, ΟΠΛΟ, ΓΚΛΟΜΠ, ΑΡΒΥΛΕΣ, ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ?

Ποιος έχει ανάγκη για άμυνα λοιπόν?

Βγαίνετε και λέτε για 200 καμένα μαγαζιά, ψάχνετε τους ενόχους και δίνεται αποζημιώσεις. ΓΙΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΜΕΝΑ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΔΑΣΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ? ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΑΤΕ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ? ΨΑΞΑΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ? κάηκαν τόσα σπίτια, καταστράφηκαν τόσες οικογένειες για να χτιστούν επιχειρήσεις. Και ο κόσμος αντί να τα βάζει με αυτούς, τα βάζει με εκείνους που καίνε τις επιχειρήσεις.

Δεν με νοιάζει λοιπόν για τα 200 καμένα μαγαζιά. Με νοιαζει για τα χιλιάδες στρέμματα δάσους που κανείς δεν κατηγορήθηκε! Μήπως όμως και κάποια απο τα καμένα μαγαζιά τα κάψατε εσείς? Για ψάξτε λίγο στα αστυνομικά σας τμήματα

Βγαίνετε και λέτε ότι τις ζημίες θα τις πληρώσω από την τσέπη μου. ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΡΩΤΕ, ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΣΑΣ, ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ??

Δεν με νοιαζει λοιπόν αν πληρώσω το ελάχιστο ποσό που απαιτείται για να αγοράσετε καινούριο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν είναι ούτε το 1/100 απο τα λεφτά που μου έχετε φάει τόσα χρόνια.

Βγαίνετε και λέτε για αγανακτισμένους καταστηματάρχες απο τις ζημιές που προκλήθηκαν. ΟΙ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ!

Κανονικά με το κράτος έπρεπε να είναι αγανακτισμένοι

Και παρότι έχετε το θράσος να λέτε όλα αυτά η σιωπή κυριαρχεί. η σιωπή κυριαρχεί:

όταν πυροβολούν στον αέρα

όταν χτυπάνε μαθητές

όταν αθωώνονται οι δολοφόνοι

όταν ξυλοκοπούνται μετανάστες

όταν διαστρεβλώνεται η αλήθεια

όταν σκοτώνεται ένα 15χρονο παιδί

Δεν με νοιάζουν τα καμένα μαγαζιά, οι ασφαλιστικές τους και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Δεν με νοιαζει αν ανάβεται κεράκια σε πλατείες και αν προσφέρετε...δάνεια (!) στον κόσμο. Με νοιαζει που μπορείτε και κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια, με νοιάζει που οι δολοφόνοι μένουν ατιμώρητοι, με νοιάζει που συνεχίζουν να πυροβολούν και να χτυπούν, με νοιάζει που ο Αλέξης πέθανε....

Κι ο δολοφόνος δεν είναι ένας! Είστε εσείς! Εσείς που εκμεταλλεύεστε έναν θάνατο για τα πολιτικά σας συμφέροντα, εσείς που διαστρεβλώνετε τα γεγονότα, αλλά και όλοι αυτοί που πιστεύουν την διαστρεβλωμένη αλήθεια από τους καναπέδες τους. Είναι οι προβοκάτορες, οι δημοσιογράφοι, οι δικηγόροι, οι πολιτικοί, οι αστυνομικοί, οι απαθείς πολίτες.

Ντροπή σας!

Και να θυμάστε κύριοι....και οι πέτρες μπορούν να εξοστρακιστούν.....

ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ

Δεν μιλάμε για μια δολοφονία. Μιλάμε για ένα πλήθος ανθρώπων που συμμετέχουν σαυτή!

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που εκμεταλεύονται τον θάνατο ενός 15χρονου παιδιού για την προβολή των κομματικών τους συμφερόντων

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που ενδιαφέρονται περισσότερο για την ύλη παρά για τον συνάνθρωπο

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που συνεχίζουν να πυροβολούν στον αερα

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν θα γιορτάσουν όμορφα και ήσυχα τα χριστούγενα τους

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς διαστρεβλώνουν την αλήθεια

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που πιστεύουν την διαστρεβλωμένη αλήθεια απο τους καναπέδες τους

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που πιστεύουν για οποιονδήποτε λόγο ότι σε κάποιον άνθρωπο (πόσο μαλλον σε ένα 15χρονο παιδι) αξίζει ο θάνατος

ΝΤΡΟΠΗ στην ψεύτικη θλίψη, στα ψεύτικα τριαντάφυλλα, και στα τάχα θλιμένα βίντεο με υποκρουση κατσιμιχαίων/παπακωνσταντίνου κλπ

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που προσπαθούν να αθωώσουν έναν δολοφόνο

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που κάθονται στην καρέκλα του γραφείου τους και τσακώνονται μέσα σε ενα φόρουμ λέγοντας αερολογίες, ενώ έξω κινδυνεύουν τα παιδιά τους

ΝΤΡΟΠΗ σαυτούς που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ανεβάσουν τα νούμερα του καναλιού τους

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΤΟΝ ΦΟΝΟ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!